- Turkije
Abdullah Öcalan streeft ernaar om van Turkije een werkelijk democratisch land te maken, waarbij hij de democratisering van de republiek centraal stelt in wat nu een strijd voor een echte republiek is.
Een raad onder voorzitterschap van de vicepresident kwam bijeen en besloot een aantal subcommissies in te stellen. Een daarvan is het orgaan dat voorheen bekendstond als de Commissie voor Vrede en Politieke Overgang. Dit orgaan is omgedoopt tot de Commissie voor Ontwapening en Strategie, en ook hierin zal de Koerdische volksleider Abdullah Öcalan een doorslaggevende rol spelen. Aangezien de commissie in de eerste plaats toezicht zal houden op de praktische uitvoering van het proces, zal er nauwe samenwerking plaatsvinden tussen de Koerdische Vrijheidsbeweging en de commissie. Er staat een nieuwe fase op het punt te beginnen waarin de gesprekken tussen Imrali en Qandil zullen worden geïntensiveerd.
Er is al bijna twee jaar een politieke strijd gaande, waarbij de discussies voornamelijk op politiek niveau plaatsvinden. De kwesties die in deze periode zijn besproken, zullen nu in de uitvoeringsfase terechtkomen. Hoewel politici en de media in Turkije bijna uitsluitend over ontwapening spreken, zullen politieke stappen en ontwapening parallel aan elkaar verlopen. Debatteren over wat eerst moet komen, zou betekenen dat men de aard van het proces niet begrijpt. Wat zich afspeelt, is een overgang van een strategie van gewapende strijd naar een strategie van politieke strijd. Een dergelijke overgang vereist noodzakelijkerwijs politieke verandering en concrete politieke stappen.
De Koerdische Vrijheidsbeweging maakt geen einde aan haar politieke missie. Ze past de middelen en methoden aan waarmee zij haar strijd voert. Kan van een beweging als de Apoïstische Beweging, met een van ’s werelds meest ambitieuze ideologische en theoretische paradigma’s, werkelijk worden verwacht dat zij de strijd opgeeft? Integendeel, zij heeft een paradigmaverschuiving en een aanpassing van haar politieke strategie doorgevoerd om die strijd effectiever te kunnen voeren.
Het project voor Vrede en een Democratische Samenleving van de Koerdische volksleider Abdullah Öcalan vertegenwoordigt de toepassing van dit paradigma op de oplossing van de Koerdische kwestie in Turkije. Öcalan beschikt over aanzienlijke kracht op het gebied van paradigma, ideologie en theorie, terwijl hij tevens een meester is in de praktische politiek. Paradigma’s, ideologieën en theorieën krijgen betekenis en waarde wanneer ze in de praktijk worden gebracht. Öcalan heeft onlangs het belang van creatieve praktische politiek benadrukt. Het proces van ‘Vrede en Democratische Samenleving’ wordt precies volgens deze ideologische en politieke benadering voortgezet.
Abdullah Öcalan heeft het proces tot dit punt gebracht door middel van flexibele onderhandelingen, vanuit de visie dat zodra een juridische stap is gezet, wat daarna volgt een kwestie van praktische politiek is. Vanaf nu zal het proces transparanter verlopen, aangezien het is overgegaan van een discussiefase naar een uitvoeringsfase. De langdurige discussiefase was te wijten aan het feit dat de kwestie het politieke bestaan van een belangrijke gemeenschap betreft. Ook de uitvoeringsfase zal verlopen in overeenstemming met de besprekingen die op Imrali hebben plaatsgevonden. De Koerdische kwestie stond centraal in die besprekingen.
Welke naam men er ook aan wil geven, het is duidelijk dat het hier om de Koerdische kwestie gaat. Het is ook bekend dat deze kwestie voortkomt uit een autoritair systeem dat is gebaseerd op ontkenning. De president van Turkije zegt: „We hebben een einde gemaakt aan de ontkenning.“ Dit betekent dat de Koerden in Turkije honderd jaar lang aan ontkenning zijn blootgesteld. En toen hun bestaan werd ontkend, werden ook hun grondrechten ontkend.
Of dit ontkenningsbeleid werkelijk is beëindigd, kan daarom worden afgemeten aan de vraag of de vrijheid van taal, cultuur en identiteit van het Koerdische volk, evenals hun recht op zelfbestuur, worden erkend. Als vrijheid van taal, cultuur en identiteit nog steeds ontbreekt, en door de regering aangestelde bewindvoerders de gekozen lokale besturen blijven vervangen, dan is het beleid van ontkenning nog niet beëindigd. Zolang de rechten die nodig zijn om een einde te maken aan die ontkenning niet worden erkend, zal het beleid zelf voortduren en zullen beweringen dat het is afgeschaft niet meer dan loze woorden blijven.
Als er een proces van politieke transitie op gang is gekomen, dan moeten er politieke maatregelen worden genomen die daadwerkelijk een einde maken aan het beleid van ontkenning. De grondrechten van het Koerdische volk moeten worden erkend. Kortom, Koerden moeten onder de bescherming van de wet en het rechtsstelsel worden gebracht. Pas dan kan Turkije werkelijk democratisch worden. De leider van het Koerdische volk, Abdullah Öcalan, zet zich in om Turkije werkelijk democratisch te maken. Daarom benadrukt hij herhaaldelijk de democratisering van de republiek. De republiek zoals die vandaag de dag bestaat, is niet democratisch en is daarom geen echte republiek. Wat nu wordt gevoerd, is een strijd voor een echte republiek. Van degenen die zichzelf republikeinen noemen, wordt ook verwacht dat zij aan deze strijd deelnemen.
Kortom, dit proces is niet louter een ontwapeningsproces. Ontwapening is ongetwijfeld van belang voor de praktische uitvoering van de strategie van de politieke strijd. Maar om die betekenis te kunnen hebben, moeten er ook stappen worden gezet in de richting van de democratisering van de republiek. De komende periode zal in wezen een strijd zijn voor democratisering en voor de totstandkoming van een ware republiek. Alle democratische krachten en republikeinen zouden daarom aan deze strijd moeten deelnemen. Anders zullen hun beweringen over democratie en republikeinisme niet veel meer zijn dan demagogie. Noch Öcalan, noch het Koerdische volk zullen degenen serieus nemen die beweren republikeinen en democraten te zijn, maar zich buiten deze strijd houden.
Het moment is aangebroken om te zien wie de ware republikeinen en democraten werkelijk zijn.
Bron: Yeni Yaşam Gazetesi
