De NAVO-top, waar al lang naar is toegewerkt en die op grote schaal is gepromoot, vindt eindelijk plaats in Ankara. Terwijl antikapitalistische groeperingen tegen de bijeenkomst protesteren, is het duidelijk dat de regering van Tayyip Erdoğan er hoge verwachtingen van heeft. Net zoals zij buitengewone inspanningen levert om een fiasco te voorkomen met betrekking tot de deelname van Turkije aan het WK voetbal over 24 jaar, doet zij ook al het mogelijke om ervoor te zorgen dat de NAVO-bijeenkomst vanuit haar perspectief niet op een mislukking uitloopt. De regering heeft zoveel arrestaties verricht en haar repressiesysteem zodanig uitgebreid dat, zoals het gezegde luidt, „zelfs geen vogel kan vliegen“ zonder opgemerkt te worden.
De NAVO-top van vorig jaar was zeer controversieel en mondde in wezen uit in een wapenwedloop en militaire opbouw. Daarentegen organiseerde de Koerdische Vrijheidsbeweging, in het kader van het Vredes- en Democratisch Maatschappijproces, op 11 juli de symbolische daad waarbij 30 guerrillastrijders hun wapens verbrandden, waarmee zij lieten zien wat het ware standpunt van volkeren en socialisten zou moeten zijn. Het toonde de wereld dat vrijheid niet met wapens kan worden bereikt.
Nu naderen de data van beide gebeurtenissen. Naar verwachting zal de NAVO tijdens de huidige bijeenkomst een herstructureringsplan goedkeuren. Hoewel dit niet openlijk wordt toegegeven, is het duidelijk dat er binnen het bondgenootschap aanzienlijke meningsverschillen bestaan. De NAVO staat ook voor belangrijke uitdagingen die zij moet oplossen. Kunnen deze problemen via de bijeenkomst in Turkije worden opgelost? We zullen proberen dit te begrijpen door de informatie te bestuderen die na de top is vrijgegeven.
Wat nu al duidelijk lijkt, is dat het voor de Verenigde Staten niet langer eenvoudig zal zijn om onder de paraplu van de NAVO gewoon te doen wat ze willen. De ontwikkelingen tijdens de oorlog met Iran hebben dit in bepaalde opzichten al aangetoond. Misschien zullen deze verdeeldheden nog duidelijker naar voren komen. Deze bijeenkomst zal waarschijnlijk vooral draaien om bilaterale onderhandelingen en overeenkomsten tussen de lidstaten.
Natuurlijk is het belangrijk om de huidige toestand van de NAVO te begrijpen vanuit het perspectief van de staten. Maar er zijn ook volkeren, socialisten en democratische krachten. Ook met hun reactie op deze NAVO-bijeenkomst moet rekening worden gehouden. Het is duidelijk dat deze groeperingen het bestaan van de NAVO zelf steeds meer in twijfel zullen blijven trekken. De vraag „Is de NAVO echt nodig?“ zal het onderwerp worden van een groeiend debat.
Het lijkt erop dat de AKP-regering en de Turkse staat tot de actoren behoren die de hoogste verwachtingen van de NAVO koesteren. De situatie die door de oorlog in Iran is ontstaan, heeft de hoop van de regering in dit opzicht nog verder versterkt. Ter voorbereiding op de NAVO-bijeenkomst heeft zij ingegrepen in de CHP via de uitspraak inzake „absolute nietigheid” en het „Vrede- en Democratische Samenlevingsproces” vertraagd. Het is duidelijk dat zij ook voor deze maatregelen de goedkeuring van de NAVO zoekt. Enerzijds zoekt de regering van Erdoğan externe steun om haar eigen voortbestaan aan de macht te waarborgen; anderzijds streeft zij naar krachtigere steun voor de uitroeiing van de Koerdische vrijheidsbeweging.
Het is evenzeer duidelijk dat de recente intensieve propaganda rond de voorgestelde „kaderwet“ – zonder dat er concrete praktische stappen worden ondernomen – in deze context moet worden begrepen. Evenzo vond het uitgebreide bezoek van MIT-inlichtingenchef Obrahim Kalın aan Irak plaats binnen dit kader. Het lijdt geen twijfel dat het voortzetten van de genocide tegen de Koerden het hoofddoel blijft van de Turkse staat en de AKP-regering. Al haar inspanningen zijn erop gericht de goedkeuring van de NAVO voor dit beleid te versterken.
Als de AKP-regering erin slaagt om sterkere steun van de NAVO te verkrijgen met betrekking tot de genocide tegen de Koerden, zal er vrijwel geen enkel verzoek van de NAVO zijn dat zij zou weigeren. Onder dergelijke omstandigheden zou zij ook de regionale hegemonie van Israël in het Midden-Oosten accepteren, en zelfs de federalisering van Noord-Cyprus. Binnen dit kader is er geen concessie die de AKP-regering niet zou doen en geen nationaal bezit dat zij niet op de onderhandelingstafel zou leggen. Er is geen enkele speler met wie zij zou weigeren te onderhandelen of een akkoord te sluiten. Zowel het Koerdische volk als de democratische krachten in Turkije mogen deze realiteit nooit uit het oog verliezen.
Zal de NAVO de AKP-regering zo’n uitgebreide steun verlenen? Dit is ongetwijfeld een belangrijke vraag, en er moeten inspanningen worden geleverd om het antwoord te begrijpen. Nog belangrijker is het echter om de inspanningen op te voeren om de huidige AKP-regering te overwinnen en de democratische krachten te verenigen. Met andere woorden: samen te werken aan het welslagen van het Vredes- en Democratisch Maatschappijproces. Het is van essentieel belang om niet toe te laten dat de AKP-regering dit proces ondermijnt, vertraagt of afzwakt.
Het is duidelijk dat de AKP-regering op meerdere fronten actief is en op grote schaal gebruikmaakt van psychologische oorlogsvoering. Iedereen moet waakzaam blijven en voorkomen dat hij of zij in deze psychologische operaties terechtkomt. Bovendien is het onze verantwoordelijkheid om deze tactieken aan het licht te brengen en onschadelijk te maken. Het is duidelijk dat dit moet worden bereikt. Als het medevoorzitterschap van de Uitvoerende Raad van de KCK niet had ingegrepen met zijn recente verklaring, zouden veel kringen waarschijnlijk in deze val van psychologische oorlogsvoering zijn getrapt en uiteindelijk de tegenovergestelde rol hebben gespeeld. Het covoorzitterschap van de Uitvoerende Raad van de KCK greep precies op het juiste moment in en verijdelde een gevaarlijke operatie van psychologische oorlogsvoering. Daarmee waarschuwde het vele krachten nadrukkelijk om voorzichtig te handelen. Iedereen moet deze waarschuwingen ter harte nemen en onder geen enkele omstandigheid een instrument van psychologische oorlogsvoering worden. De machthebbers spelen een gevaarlijk spel en proberen patriottische en democratische groeperingen daarin mee te slepen.
Er moet ook worden opgemerkt dat er al ongeveer 45 dagen geen ontmoeting is toegestaan met de Koerdische leider Abdullah Öcalan en dat de Imralı-gevangenis volledig is geïsoleerd. Volgens de verklaring van de Imralı-delegatie van de DEM-partij zou er drie dagen na de Eid al-Adha-feestdag een bezoek aan Imralı plaatsvinden om met Abdullah Öcalan het gezamenlijk opgestelde ontwerp voor een „basis-” of „kaderwet” te bespreken. Het resultaat zou vervolgens samen met een schriftelijke boodschap van Öcalan naar Kandil worden gebracht, waarna de leiding van de Vrijheidsbeweging haar standpunt over de voorgestelde wetgeving zou geven. Het was de bedoeling dat dit wetsontwerp zou worden aangenomen voordat het parlement aan zijn zomervakantie begon.
Het is duidelijk dat de AKP-regering hier niets van heeft uitgevoerd. Niet alleen werden deze toezeggingen genegeerd, maar Erdoğan, Numan Kurtulmuş en andere hoge AKP-functionarissen beweerden herhaaldelijk dat „het proces normaal verloopt“. Tegelijkertijd werd in de media voortdurend het beeld geschetst dat de „kaderwet“ spoedig zou worden aangenomen. Het is duidelijk dat deze beweringen misleidend en oneerlijk waren. Het is zelfs niet eens duidelijk of een dergelijk wetsontwerp daadwerkelijk bestaat. Zelfs als dat wel het geval is, zou het slechts een ontwerp van de AKP zijn dat bedoeld is om de eigen standpunten van de partij aan het Koerdische volk op te leggen. Degenen die weigeren hieraan te voldoen, zouden vervolgens publiekelijk aan de kaak worden gesteld om een voorwendsel te creëren voor hernieuwde aanvallen op de guerrillastrijders.
Terwijl er weer een NAVO-bijeenkomst plaatsvindt en de eerste verjaardag van de wapenverbrandingsactie van 11 juli 2025 nadert, is dit de manier waarop de AKP-regering het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces benadert. Waar zijn dan die veelbesproken „positieve vooruitgang” en „normale ontwikkeling” die regeringsfunctionarissen voortdurend beschrijven? Het lijkt erop dat de AKP simpelweg tijd probeert te winnen totdat de NAVO-bijeenkomst is afgerond. Daarna zal zij handelen in overeenstemming met de uitkomsten van de top.
Zal de bijeenkomst de resultaten opleveren die de regering verwacht? Het is volkomen duidelijk dat het onwaarschijnlijk is – en zelfs onmogelijk – dat de AKP-regering zal krijgen wat zij hoopt. Volgens de Midden-Oostenstrategie van de NAVO wordt van Turkije, als eerste natiestaat in de regio, verwacht dat het een transformatie ondergaat binnen het kader van de Abraham-akkoorden. Met andere woorden: de politieke en militaire omstandigheden die aanleiding gaven tot het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces blijven zich verdiepen, waardoor Turkije onder toenemende druk komt te staan. Om deze reden is het onwaarschijnlijk dat de AKP-regering het door haar nagestreefde resultaat zal behalen tijdens de NAVO-top.
Betekent dit dat de betekenis en de impact van de wapenverbrandingsactie van 11 juli 2025 zijn afgenomen? Zeker niet. Die actie heeft ideologische en strategische waarde, en om die reden zal de impact ervan ononderbroken voortduren en waarschijnlijk zelfs nog sterker worden. Ze symboliseert de vastberadenheid en het politieke standpunt van de Koerdische Vrijheidsbeweging. Naarmate het proces vordert, zullen de betekenis en het belang van die actie niet afnemen; integendeel, ze zullen blijven toenemen.
Bron: Yeni Özgür Politika
