Cemil Bayık, medevoorzitter van de Uitvoerende Raad van de Unie van Koerdische Gemeenschappen (KCK), beantwoordde de vragen van ANF Nieuwsagentschap over het proces.
Het Koerdische volk herdenkt de laatste dagen overal zijn martelaren, met name in de steden van Bakurê Koerdistan. In veel steden worden herdenkingsbijeenkomsten en condoleancebijeenkomsten gehouden. Duizenden mensen wonen deze bijeenkomsten bij en er worden boodschappen uitgesproken. Welke boodschap wilt u bij deze gelegenheid overbrengen aan het Koerdische volk, en in het bijzonder aan de families van de martelaren?
Ik betuig mijn medeleven aan de families van onze gesneuvelde kameraden en aan het gehele Koerdische volk. Er worden met name herdenkingen gehouden voor onze martelaren wier dood niet openbaar werd gemaakt tijdens de hevige oorlogsvoering van de afgelopen jaren. Het houden van herdenkingen voor de gesneuvelde guerrillastrijders tijdens het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces was noodzakelijk voor een soepel verloop van de daaropvolgende fasen van het proces. Want als het proces verder zou gaan, zou de terugkeer van de guerrillastrijders naar Turkije een issue worden. Deze herdenkingen werden daarom gehouden om te voorkomen dat er later ruimte zou ontstaan voor uiteenlopende discussies en speculaties. Tienduizenden van onze mensen hebben aan deze herdenkingen deelgenomen. Zij hebben op zeer indrukwekkende wijze laten zien welke betekenis en waarde ons volk aan de martelaren hecht. Tegelijkertijd drukt dit de toewijding uit van het Koerdische volk aan de doelen waarvoor deze martelaren hun leven hebben opgeofferd.
Onze mensen zijn zich er terdege van bewust dat alles wat in naam van het bestaan, de vrijheid en de democratie is bereikt, tot stand is gekomen dankzij de strijd van deze zelfopofferende mensen. De guerrillastrijders voerden deze strijd en zetten hun leven op het spel vanuit hun toewijding aan leider Apo [Abdullah Öcalan]. Om deze reden werden er tijdens de herdenkingen posters van Leider Apo meegedragen en werd de leus „Lang leve leider Apo“ herhaaldelijk gescandeerd. Dit standpunt getuigt ook van krachtige steun voor het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces dat op initiatief van Leider Apo wordt nagestreefd. In elke toespraak hebben de families van de martelaren inderdaad benadrukt dat het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces het resultaat is van de strijd van de martelaren. Als leider Apo vandaag met de Turkse staat onderhandelt over vrede en een democratische samenleving, en als de Koerdische kwestie van de galg naar de onderhandelingstafel is gebracht, dan is het de strijd van onze martelaren die dit mogelijk heeft gemaakt.
Als onze martelaren niet het ultieme offer hadden gebracht, zou onze strijd ten onder zijn gegaan en hetzelfde lot hebben ondergaan als eerdere Koerdische opstanden. In dit opzicht is het van groot belang om het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces te beschouwen als een proces dat door de martelaren in gang is gezet. Het standpunt van de families van de martelaren is zeer betekenisvol. Hun standpunt heeft ook een bepalende invloed op het standpunt van het Koerdische volk. Als de Koerdische Vrijheidsbeweging zo’n stempel heeft gedrukt op het Koerdische leven, zowel sociaal als historisch, dan heeft de houding van de families van de martelaren hierin een belangrijke rol gespeeld. De houding van de families van de martelaren en de sterke betrokkenheid van ons volk bij herdenkingen hebben aangetoond dat het Koerdische volk ongetwijfeld een vrij en democratisch leven zal bereiken.
Onze martelaren leggen ongetwijfeld ook een verantwoordelijkheid bij de families van de martelaren. Dit betekent dat zij zich moeten blijven inzetten voor de doelen waarvoor de martelaren hun leven hebben gegeven. Als de families van de martelaren deze waarden op de juiste wijze uitdragen, zullen deze waarden onvermijdelijk gestalte krijgen in het vrije en democratische leven van het Koerdische volk. Wanneer het gehele Koerdische volk zich blijft inzetten voor de waarden waarvoor onze martelaren hun leven hebben gegeven, zal de toekomst van het Koerdische volk onvermijdelijk vrij zijn. Geen enkele macht zal dit volk zijn bestaan, vrijheid en democratisch leven kunnen ontnemen.
Hoe moeten we omgaan met de nalatenschap van de martelaren? Hoe kunnen we vanaf nu hun nagedachtenis, de waarden die hen ertoe brachten hun leven op te offeren, en hun idealen levend houden?
De nalatenschap van de martelaren levend houden betekent strijden voor de waarden die zij nastreefden. Het bestaan van het Koerdische volk is stevig verankerd. Nu moet dit bestaan uitmonden in een vrij en democratisch leven. Hiervoor moeten we allereerst de strijd voor vrede en een democratische samenleving tot een succes maken.
Dit is mogelijk door een georganiseerde democratische samenleving op te bouwen die gebaseerd is op communes. De waarden die door de strijd van de martelaren tot stand zijn gekomen, kunnen alleen worden beschermd en verder ontwikkeld via een georganiseerde samenleving. In dit opzicht is het noodzakelijk om weerstand te bieden aan het consumentisme van de individualistische en materialistische mentaliteit van de kapitalistische moderniteit, door middel van een georganiseerde democratische samenleving die gebaseerd is op communes. Omdat het kapitalisme de samenleving ontmantelt die de basis vormt van het Koerdische verzet en bestaan, is het een vijand van de Koerdische realiteit. In dit opzicht kan de Koerdische strijd voor bestaan en vrijheid alleen slagen door middel van sociale organisatie. Wat de martelaren succesvol maakte en hen in staat stelde een zelfopofferende strijd te voeren, was hun gemeenschappelijke levenswijze. Dit maakte hen ook democratisch en op vrijheid gericht. Het gemeenschapsleven creëerde een sterke band met hun kameraden en hun samenleving. In dit opzicht is het belangrijk om de strijd te voeren met het besef van de kracht die het historische en sociale leven het Koerdische volk heeft gegeven. Een ongeorganiseerde strijd is een met tussenpozen gevoerde strijd. Het is daarom een strijd die geen succes oplevert. Een georganiseerde strijd daarentegen is continu; het is de vorm van strijd die succes oplevert.
Voor het eerst in zijn geschiedenis heeft de Turkse staat in het parlement een wet aangenomen met betrekking tot de Koerdische kwestie. Naar aanleiding van deze wet zijn ook relevante instanties opgericht. De wet richt zich echter voornamelijk op ontwapening. Het woord „Koerd” komt er zelfs niet in voor. Wat is uw algemene beoordeling van de wet? Wat zijn volgens u de tekortkomingen, fouten en belangrijke aspecten ervan?
Het is waar dat de kaderwet bepaalt hoe de ontwapening zal plaatsvinden. Dit is een wet die voortkomt uit het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces. Tijdens het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces werd er noch op İmralı, noch in de parlementaire commissie, noch in het parlement – waar de wet werd besproken – uitsluitend over ontwapening gesproken. Daarom hebben wij de wet, hoewel deze de nadruk legt op ontwapening, beschouwd als de grondwet van het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces. Wij beschouwden de wet als een weerspiegeling van de wil om dit proces verder te ontwikkelen. Wij hebben de wet niet verworpen, maar vonden haar onvolledig, ontoereikend en gebrekkig. Wij hebben echter gekozen voor een aanpak die gericht is op de praktische uitvoering van de wet. Dit is namelijk geen wet die eenzijdig kan worden uitgevoerd. Het is een wet die in de praktijk kan worden gebracht door middel van discussies en onderhandelingen tussen de staat, İmralı en onze beweging.
Er is geen enkele situatie waarin dit zomaar kan worden doorgevoerd door te zeggen: „Leg jullie wapens neer en kom mee.” Natuurlijk hebben we ook ingestemd met ontwapening en deelname aan het democratische politieke leven. Ons standpunt hierover is duidelijk, maar hoe dit in de praktijk wordt gebracht, is eveneens van groot belang. We hebben bij elke gelegenheid gezegd dat dit proces niet louter om ontwapening draait. Het is belangrijk dat er democratische maatregelen worden genomen die ontwapening mogelijk maken. Want wapens worden neergelegd om toegang te krijgen tot de democratische politieke sfeer. In dit opzicht beschouwen we het als een tekortkoming dat in de wet niet wordt vermeld dat er naast ontwapening ook democratiseringsmaatregelen zullen worden genomen. Daarom is het niet helemaal duidelijk waarom ontwapening plaatsvindt. Wanneer een wet wordt aangenomen, moet de grondgedachte ervan duidelijk worden vermeld. In dit opzicht heeft het feit dat alleen wordt vermeld dat er een einde zal komen aan het terrorisme, de wet verzwakt. Als de reden voor het neerleggen van de wapens gekoppeld was geweest aan het nemen van democratische maatregelen, zou het doel van de wet beter begrepen zijn.
Ook de gebruikte bewoordingen zijn zeer problematisch. Een wet die gericht is op vrede en het oplossen van problemen had niet op deze manier geformuleerd mogen worden. Wat wij belangrijk vinden, is het volgende: met deze wet heeft de regering zich ertoe verbonden een probleem op te lossen dat al meer dan 50 jaar voortduurt. Dit betekent democratisering en de oplossing van de Koerdische kwestie. Tijdens de parlementaire debatten over de wet werd sterk benadrukt dat democratisering noodzakelijk was om de wet betekenis te geven. Er werd expliciet vermeld dat het hier om de Koerdische kwestie gaat.
De regering zegt vaak: „We zullen dit proces tot het einde toe doorzetten; we zullen de broederschap en het interne front versterken.“ De uitspraak dat „we dit proces via deze wet tot een goed einde zullen brengen“ wordt nu steeds vaker geuit. Dit kan echter alleen worden bereikt door middel van democratisering. Democratisering kan een oplossing voor de Koerdische kwestie bewerkstelligen. Door middel van deze wet heeft de regering deze punten impliciet aanvaard. Als dit proces niet via democratische stappen wordt voortgezet, zal het vastlopen, en de regering zal daarvoor verantwoordelijk zijn. In dit opzicht vinden wij het belangrijk dat iedereen die bij het proces betrokken is, zich er nu voor inzet. Daarom hebben wij de wet als uitgangspunt beschouwd.
We zien dat de status van leider Apo niet wettelijk is vastgelegd. De eisen en het standpunt van uw Beweging en het Koerdische volk inzake deze kwestie zijn algemeen bekend. Tijdens het 12e congres van de PKK hebt u besloten dat leider Apo het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces zou leiden. In veel van uw verklaringen hebt u gezegd dat het proces niet kan doorgaan zonder de vrijheid van leider Apo. Hoe beoordeelt u de huidige situatie met betrekking tot de fysieke vrijheid en de status van leider Apo?
De status en fysieke vrijheid van leider Apo zijn voor ons van groot belang. Want hoe de leider van een volk wordt behandeld, zo wordt ook dat volk behandeld. Degenen die dit niet begrijpen, of het niet willen begrijpen, beschouwen deze eis volgens hun eigen interpretatie als een eis die aan een individu toebehoort. Als de leider van een volk en zijn politieke vertegenwoordigers niet positief worden behandeld, zal ook dat volk niet positief worden behandeld. Alle historische en maatschappelijke realiteiten tonen dit aan. De verantwoordelijkheid voor het op gang brengen van dit proces ligt bij Leider Apo. Leider Apo heeft dit proces in gang gezet. Er kan niet worden gezegd dat het proces vordert en zijn doel bereikt, tenzij hij een positie bereikt waarin hij vrij en onafhankelijk kan werken, gevolgd door fysieke vrijheid.
Toen we tijdens het 12e congres besloten om de PKK op te heffen en de gewapende strijd tegen Turkije te beëindigen, hebben we ook besloten dat dit proces onder leiding van leider Apo moest plaatsvinden. Als dit niet wordt gewaarborgd, kunnen noch onze Vrijheidsbeweging, noch ons volk ervan worden overtuigd dat het proces vooruitgang boekt. Tot nu toe is het proces zo ver gekomen omdat leider Apo erbij betrokken is geweest. Tot nu toe heeft leider Apo aan het proces deelgenomen. Nu zijn we van de discussiefase overgegaan naar de uitvoeringsfase. Leider Apo moet ook in deze fase een actieve rol spelen. Devlet Bahçeli zei zelfs dat hij „de coördinator van vrede en politisering“ zou moeten zijn. Dit was niet louter de persoonlijke mening van Devlet Bahçeli. Het was ook het standpunt van de regering. Anders zou Devlet Bahçeli een dergelijke verklaring niet hebben afgelegd.
De reden waarom Leider Apo en onze beweging de kaderwet niet hebben verworpen, is dat werd aanvaard dat Leider Apo een dergelijke rol op zich zou nemen. Er is nu een orgaan opgericht waarin leider Apo de hoofdrol zal spelen. Hoe de ontwapening zal plaatsvinden, binnen welk tijdsbestek en via welke fasen; hoe de terugkeer naar Turkije zal worden georganiseerd; en hoe mensen aan het politieke leven zullen deelnemen, zal onder toezicht van dit orgaan worden gerealiseerd. Het feit dat de leidinggevende kaders en een aanzienlijk aantal kaders die op vele werkterreinen actief zijn, buiten de kaderwet vallen, vormt een ernstig probleem. Ook deze kwestie moet worden opgelost voordat terugkeer naar Turkije kan plaatsvinden. Als het probleem daadwerkelijk moet worden opgelost, moet de status van leider Apo en de leidinggevende kaders worden verduidelijkt.
Als de kwestie betreffende de leidinggevende kaders niet wordt opgelost, hoe kan het conflict tussen de Koerdische Vrijheidsbeweging en de staat dan worden opgelost? In dit opzicht roept het buiten het toepassingsgebied van de wet houden van de status van de leiding en een aanzienlijk aantal kaders vragen op. Anderzijds wordt van mensen verwacht dat zij naar Turkije gaan in de veronderstelling dat zij daar in een vrije omgeving politieke strijd zullen voeren. Naar een plek gaan waar geen ruimte is voor democratische politieke strijd, zou neerkomen op niets anders dan een andere versie van de terugkeerwet, die voorheen geen praktische waarde had. Het is bekend dat dit al lang wordt afgewezen. Kortom, het is belangrijk om de democratiseringsmaatregelen te nemen die het welslagen van dit proces zullen waarborgen.
Welke verantwoordelijkheden hebben het parlement, de politiek en de juridische wereld bij het oplossen van de Koerdische kwestie en het bereiken van duurzame vrede? Welke politieke en juridische maatregelen zouden deze wet moeten aanvullen?
De doorslaggevende instelling bij het oplossen van de Koerdische kwestie zal uiteraard het parlement zijn. Dit is immers de instelling die de wetten zal aannemen die nodig zijn om de oplossing blijvend te maken. Het is uiteraard het politieke systeem dat ervoor zorgt dat deze instelling functioneert en haar rol kan vervullen.
Met „politiek systeem“ bedoelen we niet één enkele partij. Deze kwestie betreft immers het hele volk en alle politieke krachten in Turkije, zowel de regering als de oppositie.
Politiek die zich afzijdig houdt van politieke kwesties met betrekking tot de Koerdische kwestie, houdt zich afzijdig van de politieke realiteit van Turkije. Het betekent dat men zich bezighoudt met secundaire kwesties in plaats van met fundamentele problemen.
Tot nu toe werd de politiek inderdaad aangemoedigd om zich afzijdig te houden van de Koerdische kwestie. Dit terrein was gesloten voor de politiek, en politici werden aangemoedigd zich met andere kwesties bezig te houden. De Koerdische kwestie werd louter benaderd als een veiligheidsprobleem en als een zaak van het onderdrukken van de strijd en de eisen van het Koerdische volk. Het is echter duidelijk geworden dat dit beleid geen resultaten heeft opgeleverd. Vroeger, wanneer politieke actoren deze kwestie wilden aanpakken, werden ze daarvan weerhouden. Wat er met Turgut Özal is gebeurd, is ook bekend. Necmettin Erbakan wilde deze kwestie eveneens aan de orde stellen. De bestaande politieke verhoudingen lieten echter niet toe dat zelfs een beperkt initiatief verder ging dan een bepaald punt.
Vóór 2015 knoopte de AKP-regering weliswaar banden aan met de Vrijheidsbeweging en de Koerdische democratische politieke kringen, maar omdat er geen overeenstemming bestond over een oplossing, werd gekozen voor een agenda van gewelddadige onderdrukking van de Koerdische vrijheidsstrijd. Toen de aanvallen die in 2015 begonnen echter geen resultaten opleverden, brak er een periode aan waarin de politiek een rol ging spelen, ingeleid door de oproep van Devlet Bahçeli.
Zal de politiek in deze periode, die we het ‘Vredes- en Democratisch Samenlevingsproces’ noemen, haar rol spelen? Zal de politiek het fundamentele probleem van Turkije aanpakken?
Het is bekend dat politici die deze kwestie aan de orde hebben gesteld, in het verleden te maken hebben gehad met ingrijpen van buitenaf. Daarom moet de politiek, zowel aan de kant van de regering als aan die van de oppositie, zich inzetten voor democratisering en het oplossen van de Koerdische kwestie. Anders zullen de politieke krachten in Turkije politieke instellingen blijven die, net als de afgelopen eeuw, niet in staat zijn de fundamentele problemen van Turkije aan te pakken. De politiek kan zich met deze kwestie bezighouden door de Koerden binnen de wet en het rechtssysteem te brengen.
Al 100 jaar lang staan de Koerden buiten de wet en het rechtssysteem. De bewering dat „iedereen in Turkije een gelijkwaardige burger met gelijke rechten is“ is demagogie die bedoeld is om de werkelijkheid te verdoezelen – of retoriek die wordt ingezet als onderdeel van de speciale oorlog tegen de Koerden. De Koerdische kwestie kan worden opgelost als deze via wetgeving in het rechtssysteem wordt opgenomen. Het vaststellen van de middelen, methoden en formule waarmee dit zal worden bereikt, is uiteraard de taak van zowel de politieke als de juridische sfeer.
De grondwet en de wetten in Turkije erkennen de Koerden niet; wetten zoals het wetboek van strafrecht en de antiterrorismewet zijn opgesteld met als uitgangspunt het ontkennen van de Koerden en het onderdrukken van de roep om vrijheid van het Koerdische volk. Evenzo wordt de politieke wil van de Koerden niet erkend, en zelfs volgens de Turkse wetgeving wordt hun recht om hun lokale besturen te leiden niet aanvaard. Er is ook een voorbehoud gemaakt bij het Europees Handvest voor lokaal zelfbestuur om te voorkomen dat Koerden hun lokale politieke wil kunnen uitoefenen. Al deze realiteiten maken het noodzakelijk dat Koerden in het rechtssysteem worden opgenomen door middel van wetten die de verboden in Turkije opheffen en het bestaan van de Koerden erkennen. Wat deze wetten precies zouden moeten inhouden, is al jaren onderwerp van discussie en is al bekend bij politici en het democratische publiek.
Is vrede mogelijk onder een regime waarin de Koerdische taal en cultuur niet vrij zijn en Koerden niet zijn opgenomen in de wet en het rechtssysteem?
We hebben verklaard dat de Koerden binnen de wet en het rechtssysteem moeten worden gebracht. Zonder dit kan de Koerdische kwestie niet worden opgelost en kan er geen echte vrede worden bereikt. Zonder een echte oplossing en vrede zullen de problemen, spanningen en conflicten voortduren. Honderd jaar geschiedenis heeft deze realiteit herhaaldelijk aangetoond. Dit is precies de reden waarom het zoeken naar en de discussies over een politieke oplossing vandaag de dag voortduren.
Ons besluit gaat in deze richting, en het is ook een vereiste voor het proces dat de staat tot een soortgelijk besluit is gekomen. Natuurlijk is er sprake van een proces van twee jaar; met de kaderwet is een belangrijke fase bereikt. Hoe deze fase in de praktijk zal worden gebracht en wat voor democratiseringsstappen er zullen worden genomen – dat zullen we in de loop van de tijd zien. Maar één ding is zeker: als het Koerdische bestaan niet wordt erkend, als de Koerdische taal en cultuur niet worden vrijgelaten, en als de politieke wil en de lokale democratie van het Koerdische volk niet worden erkend, kunnen we geen duurzame vrede en geen oplossing bereiken. Het bestaan van de Koerden, en daarmee ook hun taal en cultuur, werd niet erkend. Men trachtte de Koerden te ‘turkifiëren’ door middel van assimilatie en culturele genocide. Vrede met de Koerden begint bovenal met het afzien van dergelijk beleid.
Het Koerdische volk, waarvan het bestaan de facto wordt erkend, moet ook in zijn rechten worden erkend. De Mensenrechtenvereniging zegt: „Een mens is een mens door zijn rechten.” Ook een volk is een volk door zijn rechten! In dit opzicht moeten alle belemmeringen voor de Koerdische taal en cultuur worden weggenomen. Alleen op deze manier kan het bestaan van de Koerden worden erkend.
In Duitsland en vele andere Europese landen worden Koerdische festivals gehouden. Wat is het belang van Koerdische deelname aan deze festivals, die belangrijk zijn voor de Koerdische cultuur?
Er is een volk waarvan men het bestaan heeft willen uitroeien door middel van assimilatie en culturele genocide. Al 100 jaar lang worden we blootgesteld aan dit soort beleid. In dit opzicht was het belangrijk om de Koerdische cultuur nieuw leven in te blazen. Een van de grootste resultaten van onze Vrijheidsbeweging was het tot stand brengen van een culturele en artistieke revolutie.
Vanaf de jaren negentig vond er een grote opleving plaats in de Koerdische cultuur, met name in de Koerdische muziek. De Koerdische muziek, die een rol speelde bij het in stand houden van het Koerdische bestaan, beleefde in de jaren negentig overal een heropleving. Er ontstonden muziekgroepen. Ook lokale muziekgroepen bloeiden op. De meest fundamentele bron van verzet tegen assimilatie en genocide is de kunst, die de geest en de waarderingsnormen van een samenleving vormt. Voor de Koerden heeft muziek in wezen deze rol vervuld.
De volksopstanden die in heel Koerdistan plaatsvonden, zorgden ook voor de opbloei van de Koerdische cultuur en kunst. Door deze opstanden vond er een democratische revolutie plaats, hoewel deze niet volledig werd voltooid. Van de politiek tot de kunsten ondergingen de Koerdische emoties en denkwijzen een ingrijpende transformatie. Kunst en cultuur werden in wezen de stem van de veranderingen die zich binnen de samenleving voltrokken. Cultuur en kunst weerspiegelden deze transformatie in Koerdistan via muziek, poëzie, theater, literatuur en film. Deze transformatie binnen de Koerdische samenleving kreeg concreet vorm via de festivals in Europa. Ook in Turkije en Koerdistan werden van tijd tot tijd concerten en festivals georganiseerd.
Het Koerdische Cultuurfestival in Europa is sinds 1992 een vaste traditie. Het werd elk jaar gehouden, op één uitzondering na toen Duitsland het verbood. Dit Koerdische Cultuurfestival wordt nu voor de 34e keer gehouden. Later werden er in navolging van het hoofdfestival ook culturele festivals gehouden in Zwitserland, Frankrijk, Zweden en Groot-Brittannië. Daarnaast worden er speciale festivals georganiseerd door Koerdische vrouwen.
De 34e editie van het Koerdische Cultuurfestival staat ook symbool voor de ononderbroken voortzetting van de strijd van het Koerdische volk om te overleven. Culturele festivals in Europa zijn festivals die voorkomen dat Koerden worden geassimileerd en hun identiteit verliezen binnen de kapitalistische moderniteit. Tegelijkertijd betekenen deze festivals dat Koerden hun bestaan als volk en samenleving in Europa in stand houden. Bestaan vereist ook organisatie. In dit opzicht dienen festivals ook de organisatie van het Koerdische volk. Een sterke deelname aan festivals in Europa tijdens dit proces betekent een versterking van het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces onder leiding van leider Apo.
De strijd voor vrede en een democratische samenleving kan niet alleen door politieke inspanningen tot een succes worden gemaakt. Ook cultuur en kunst spelen een zeer belangrijke rol bij het mobiliseren van de emoties van de samenleving in deze richting. Een strijd voor vrijheid en democratie die niet wordt gevoed door culturele en artistieke activiteiten, kan geen succes boeken. In dit opzicht versterkt een krachtige deelname aan culturele festivals de inspanningen van leider Apo en onze Vrijheidsbeweging.
Cultuur en kunst spelen een belangrijke rol bij het in staat stellen van de samenleving om het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces te omarmen. Vanwege deze rol moeten onze mensen in Europa actief deelnemen aan de festivals en dit proces ondersteunen. Dit festival is opgedragen aan de martelaren. Het zijn onze martelaren die dit proces in gang hebben gezet. Onze martelaren hebben zich onder leiding van leider Apo opgeofferd. Zij hebben gestreden met een groot vertrouwen in leider Apo.
In dit verband, als blijk van toewijding aan de martelaren, moet het festivalterrein volstromen met mensen die de strijd onder leiding van leider Apo steunen. Het standpunt van de families van de martelaren en ons volk tijdens herdenkingen in Turkije en Bakurê Koerdistan is van groot belang. Zij staan volledig achter het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces. Ook ons volk in Europa toont zijn steun voor het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces door deze martelaren krachtig te omarmen. Ons volk in Europa moet zijn verantwoordelijkheid nemen om de aspiraties van onze martelaren te verwezenlijken.
Wordt vervolgd...
