- Turkije
Het vredes- en democratische samenlevingsproces, dat op 27 februari 2025 van start ging met de oproep van Abdullah Öcalan, markeert een nieuwe fase in de inspanningen om tot een democratische en vreedzame oplossing voor de Koerdische kwestie te komen. Het creëren van omstandigheden waarin Abdullah Öcalan, de hoofdonderhandelaar in dit proces, vrij kan werken en communiceren, is naar voren gekomen als een van de belangrijkste punten om het proces in de richting van duurzame vrede en een democratische samenleving te bevorderen.
Gülcan Kaçmaz Sayyiğit, medewoordvoerder van het Initiatief voor Democratische Eenheid, sprak met ANF Nieuwsagentschap over het proces.
De heer Öcalan heeft al vele malen vredesinitiatieven gelanceerd
Sayyiğit zei dat de Koerdische kwestie decennialang was overgelaten aan de veiligheidsbureaucratie, waardoor een systeem ontstond waarin het uitblijven van een oplossing zich steeds verder verankerde. Zij stelde dat de status quo de echte gesprekspartners had genegeerd om zijn eigen voortbestaan te verlengen.
Sayyiğit zei: „Zelfs toen deze mentaliteit openstond voor een oplossing, probeerde men die via andere actoren na te streven. Men probeerde gesprekspartners te creëren die men aanvaardbaar achtte, in een poging de instemming van het Koerdische volk te verkrijgen. Toch mislukte elke poging om kunstmatige gesprekspartners te creëren. De staat zocht op de verkeerde plaats naar een oplossing, terwijl de heer Öcalan vanaf de jaren negentig talrijke initiatieven voor democratische vrede lanceerde. Door te zeggen: ‘Ik ben op zoek naar een gesprekspartner’, legde hij de crisis binnen de staat bloot over de vraag wie aan de dialoog kon deelnemen. Als het Vredes- en Democratisch Maatschappijproces vandaag dit punt heeft bereikt, heeft de heer Öcalan daar een directe en doorslaggevende rol in gespeeld. De staat heeft, zij het drie decennia te laat, eindelijk de vraag kunnen oplossen wie haar gesprekspartner is.”
De kracht van de waarheid heeft gezegevierd
Sayyiğit zei dat Abdullah Öcalan blijk had gegeven van een aanzienlijke vastberadenheid, ondanks de risico’s die het hem opgelegde absolute isolement op Imrali met zich meebracht, en wees daarbij op voorbeelden van conflictoplossing over de hele wereld.
Sayyiğit zei ook: „Zoals de ervaringen in Zuid-Afrika, de Filippijnen en Colombia hebben aangetoond, worden conflicten opgelost met de echte gesprekspartners. Een proces kan niet op het juiste spoor worden gezet door middel van kunstmatige retoriek, standpunten of gesprekspartners, noch kan op deze manier maatschappelijk draagvlak worden verkregen. Wat er sinds 27 februari 2025 is gebeurd, heeft aangetoond dat de heer Öcalan de katalysator is voor dit proces. Ondanks de negatieve etiketten die door de staat, regeringsgezinde media en kringen die tegen het proces zijn, worden gebruikt, en ondanks alle aanvallen die persoonlijk tegen de heer Öcalan zijn gericht, heeft de kracht van de waarheid de overhand gekregen en blijft deze de overhand houden. Daarom blijven het Koerdische volk en de democratische krachten erop aandringen dat de heer Öcalan de hoofdonderhandelaar in dit proces is.”
De situatie is noch eerlijk, noch gelijkwaardig
Sayyiğit benadrukte dat de samenleving in de eerste plaats verwacht dat Abdullah Öcalan de omstandigheden krijgt waarin hij vrij kan leven, werken en communiceren.
Sayyiğit zei: “Op dit moment wordt de heer Öcalan blootgesteld aan persoonlijke aanvallen. Het is daarom belangrijk dat hij rechtstreeks kan communiceren met de samenleving, de pers, intellectuelen en politieke partijen, zowel in het belang van het proces als omdat hij het recht heeft om rechtstreeks te reageren op wat er over hem wordt gezegd en op de vragen die hem worden gesteld. Afgezien van fysieke vrijheid en directe communicatie: heeft de heer Öcalan de vrijheid om zich te uiten? Kan hij zijn recht uitoefenen om te spreken zoals hij dat wenst? De situatie is duidelijk noch eerlijk, noch gelijkwaardig. Het is deze onevenwichtigheid waartegen het Koerdische volk en democratische kringen bezwaar maken.”
Koerdische nationale eenheid en het paradigma van de democratische natie
Sayyiğit zei dat de historische ervaring, die teruggaat tot Ehmedê Xanî, het cruciale belang van de Koerdische nationale eenheid heeft aangetoond. Ze ging ook in op de rol van Abdullah Öcalan in de inspanningen om een dergelijke eenheid te bereiken.
Sayyiğit vervolgde: “We weten hoe urgent de kwestie van nationale eenheid op de agenda van de heer Öcalan staat. Hij heeft duidelijk aangegeven dat ‘de Koerden een probleem hebben met onderlinge eenheid’ en stelt een cultuur van democratische onderhandelingen en consensus voor als de weg vooruit. In de boodschap die hij stuurde naar de Conferentie voor Nationale Eenheid die we in Amed (Diyarbakır) hielden, riep hij ook op tot democratische eenheid en een congres. Hij omschreef dit als een dringende taak om ‘een gemeenschappelijke visie en een gemeenschappelijke wil tot stand te brengen’.
De heer Öcalan zegt dat de Koerden zich moeten verenigen, maar hij eist niet dat dit onder zijn eigen leiding gebeurt. Hij zegt dat alle Koerdische leiders het voortouw kunnen nemen, mits dit gebaseerd is op ‘democratische eenheid’. De vrijlating van de heer Öcalan zou daarom ook de weg vrijmaken voor Koerdische nationale eenheid. De Koerden moeten de vicieuze cirkel doorbreken waarin ze verstrikt zijn geraakt door tribale, politieke en ideologische verschillen. Het verdedigen van de fysieke vrijheid van de heer Öcalan is daarom een historische verantwoordelijkheid voor de nationale eenheid.”
Elke stap in de richting van het openstellen van Imrali heeft de samenleving verlichting gebracht
Sayyiğit zei dat het Koerdische volk niet mag worden gereduceerd tot passieve toeschouwers in het licht van regionale ontwikkelingen en het internationale politieke klimaat, en benadrukte dat het tot stand brengen van vrede een actieve en transformatieve strijd vereist.
Sayyiğit concludeerde: “De samenleving ademt vrijer nu de deuren van Imrali zijn opengegaan, en de hoop op een oplossing voor de problemen is gegroeid. Zowel het parlement als degenen die nog steeds vooroordelen koesteren, moeten deze realiteit onder ogen zien. Als er zorgen zijn, moeten die rechtstreeks met de heer Öcalan worden besproken; als er bezwaren tegen vrede zijn, moeten die rechtstreeks met hem worden bediscussieerd. Het parlement moet in dit opzicht een constructieve rol spelen. Zodra er kanalen worden geopend waardoor hij vrij kan werken en communiceren, zullen veel vooroordelen wegsmelten als ijs in de zon. Wat Turkije nodig heeft, is het opbouwen van een cultuur van respect. Vrede moet worden gebaseerd op een consensus dat elk individu en elk volk democratie, vrijheid en gelijkheid verdient, zonder voorwaarden of voorbehoud.”
Bron: ANF
