VROUWEN

Moeder van de vermoorde Tuba Dalkıran: vrouwen mogen geweld niet accepteren

Moeder van de vermoorde Tuba Dalkıran: vrouwen mogen geweld niet accepteren
  • Turkije

Tuba Dilan Dalkıran wilde zich losmaken uit een huwelijk dat jarenlang door geweld was gekenmerkt en met haar vier kinderen een nieuw leven beginnen. In maart 2025 werd ze in Amed (tr. Diyarbakır) door haar echtgenoot Abdulvahap Aslan met een vuurwapen gedood. De dader probeerde vervolgens de feminicide als zelfmoord voor te stellen. In oktober 2026 veroordeelde het 1e Hof van Assisen in Amed hem wegens opzettelijke moord op zijn echtgenote tot een verzwaarde levenslange gevangenisstraf. Het hof kende geen strafvermindering toe.

Tuba’s moeder, Şadiye Dalkıran, bezoekt regelmatig het graf van haar dochter, dat ze met bloemen en munt heeft beplant. Op de grafsteen liet ze bewust niet de achternaam van de dader, maar de familienaam Dalkıran en de voornaam Tuba graveren. In een gesprek met ANF herinnert ze zich het jarenlange geweld, de poging van haar dochter om zich daarvan te bevrijden en haar strijd voor een zelfbepaald leven.

Jarenlang geweld en doodsbedreigingen

Tuba was uit eigen beweging met Abdulvahap Aslan getrouwd. Uit het huwelijk werden vier kinderen geboren. Het gezin woonde in Istanbul, waar Tuba volgens haar moeder jarenlang blootstond aan fysiek en psychisch geweld. Ze heeft lang geprobeerd haar ervaringen voor haar familie verborgen te houden.

„Sinds mijn dochter getrouwd was, heb ik haar geen enkele keer gelukkig gezien. Ze heeft zoveel leed en kwelling moeten doorstaan, werd mishandeld en gemarteld. Om ons geen zorgen te laten maken, vertelde ze ons niet wat ze doormaakte. Ze heeft alles voor ons verborgen gehouden.“ De moeder vertelt ook over herhaalde doodsbedreigingen en over het feit dat Tuba grotendeels in haar eentje voor het levensonderhoud van haar kinderen moest zorgen.

„Toen we erachter kwamen, zeiden we dat ze naar ons toe moest komen. Maar vanwege haar kinderen wilde ze aanvankelijk daar blijven. Ik weet niet hoe vaak ze aan de dood is ontsnapt. Die man zorgde noch voor de behoeften van mijn dochter, noch voor die van de kinderen. Ze voedde haar kinderen op met haar eigen middelen. Zodra ze iets vroeg of haar mening gaf, werd ze geslagen.“

Vlucht naar Amed en de hoop op een nieuwe start

Uiteindelijk richtte het geweld zich ook tegen de kinderen. Şadiye Dalkıran herinnert zich het moment waarop haar dochter besloot haar man te verlaten: „Hij sloeg niet alleen mijn dochter, maar ook zijn eigen kinderen. Als ze niet wilden accepteren dat hun moeder werd geslagen, viel hij ook hen aan. Uiteindelijk kon mijn dochter het niet meer verdragen. Ze verkocht haar oorbellen en haar ketting en kocht daarvan treinkaartjes voor zichzelf en haar kinderen. Ze vluchtte voor het geweld van deze man en kwam hierheen.”

Tuba zocht bescherming bij haar familie in Amed. Ondanks haar ervaringen had ze de hoop op een toekomst zonder geweld niet opgegeven. „Tuba wilde een nieuw leven beginnen, in vrede en geluk leven met haar kinderen. Ze zei dat ze alle moeilijkheden zou doorstaan. Ze kwam hierheen, maar ze kon niet aan deze man ontsnappen.“

Zoals een advocate van de familie al tijdens de rechtszaak verklaarde, had Tuba bij haar terugkeer in Amed zichtbare verwondingen in haar gezicht en op haar lichaam. Abdulvahap Aslan volgde haar kort daarna. In aanwezigheid van familieleden werden gesprekken gevoerd over verzoening, hoewel de doodsbedreigingen volgens de advocate bleven aanhouden en door familieleden werden bevestigd.

Aslan slaagde er uiteindelijk in de familie te overtuigen met beloften over zijn vermeende berouw. Şadiye Dalkıran vertelt: „Abdulvahap kwam achter mijn dochter aan. Hij zei dat hij spijt had van zijn daden, zich wilde verzoenen, en deed beloften. Zo heeft hij ook ons misleid.“ Tuba ging in op een nieuwe toenadering. Kort daarna werd ze vermoord.

Vrouwenmoord voorgesteld als zelfmoord

In de nacht van 30 op 31 maart 2025 kwamen Tuba en Abdulvahap Aslan eerst naar Xana Axpar (Çınar) en begaven zich vervolgens naar een woning in de wijk Rezan (Bağlar) in Amed. Daar pleegde Aslan opnieuw geweld tegen Tuba en doodde haar met een vuurwapen. Volgens gegevens uit de rechtszaak had hij drie van de vier kinderen eerder naar andere woningen gebracht. Alleen het vijfjarige kind bleef achter.

Na de daad probeerde Aslan sporen uit te wissen. Hij verliet de woning, belde een familielid en beweerde dat zijn vrouw zichzelf door het hoofd had geschoten. Vervolgens reed hij ongeveer twee uur lang met zijn auto door de stad, voordat hij zich bij de politie meldde. Hij werd nog dezelfde dag in voorlopige hechtenis genomen. Ook tijdens het proces hield Aslan vast aan zijn versie van een zelfmoord. Een rapport van het Instituut voor Forensische Geneeskunde, ander bewijsmateriaal en getuigenverklaringen spraken zijn versie echter tegen. De verklaringen van de kinderen gaven bovendien inzicht in het geweld binnen het gezin.

Şadiye Dalkıran hoorde vroeg in de ochtend van de dood van haar dochter: „Om vijf uur ’s ochtends kwam het bericht dat mijn dochter was vermoord. Hij vertelde iedereen dat ze zelfmoord had gepleegd. Maar mijn dochter had het ondanks al het misbruik volgehouden en had het overleefd. Niemand geloofde die leugen. Er kwam bewijs aan het licht waaruit bleek dat mijn dochter geen zelfmoord had gepleegd. Later werden zijn leugens ook voor de rechtbank en door de deskundigenrapporten ontmaskerd.”

„Mijn dochter wilde leven“

Şadiye Dalkıran verwijt zichzelf tot op de dag van vandaag dat ze de beloften van haar schoonzoon heeft geloofd. „Als we hadden geweten dat het zo zou aflopen, hadden we het nooit toegestaan. Ik zou mijn dochter niet met hem hebben laten gaan. Ondanks alles wilde Tuba leven en met haar kinderen een nieuw leven beginnen. Zelfs dat heeft hij haar niet toegestaan.“ Wat de dader betreft, hoopt ze dat hij de gevangenis nooit meer zal verlaten. „Mijn dochter heeft haar hele leven lang niet gelukkig kunnen zijn. Moge God het onrecht dat haar is aangedaan niet ongestraft laten. Ik hoop dat hij de gevangenis nooit meer zal verlaten en daar tot zijn laatste dag zal blijven.“

„We moeten verzet bieden en mogen niet zwijgen“

Met haar openbare oproep richt Şadiye Dalkıran zich zowel tot vrouwen die te maken hebben met geweld als tot hun naasten. Ze wil voorkomen dat nog meer gezinnen hetzelfde verlies moeten lijden. „Als moeder die deze pijn zelf heeft meegemaakt, zeg ik: geen enkele moeder mag nog zo hoeven lijden, geen enkele moeder mag huilen, geen enkele vrouw mag haar dochter door een moord verliezen. Het doden van vrouwen moet eindelijk ophouden. We hebben gehuild, mijn dochter is vermoord. Er mag geen enkele vrouw meer worden vermoord.”

Dalkıran eist bovendien consequente straffen voor daders van geweld. Volgens haar blijven de gevolgen van mannelijk geweld te vaak zonder voldoende strafrechtelijke consequenties. „De straf die deze man heeft gekregen, zouden alle daders moeten krijgen. Als dergelijke straffen consequent zouden worden opgelegd, zouden er geen vrouwen meer worden vermoord. Mannen komen steeds weer weg met wat ze doen. Geen enkele man die vrouwen vermoordt of mishandelt, zou de gevangenis weer mogen verlaten.“

De moeder doet een bijzonder indringende oproep aan vrouwen om geweld en vernederingen niet te accepteren. Tegelijkertijd benadrukt ze dat ook familieleden verantwoordelijkheid dragen en niet mogen zwijgen. „Ik roep alle vrouwen en moeders op: blijf niet op een plek waar jullie onderdrukt of mishandeld worden. Accepteer dat niet. Ga je eigen weg, leef je eigen leven. Blijf niet in zo’n situatie vanwege een ander.”

Şadiye Dalkıran koppelt haar oproep aan de hoop dat het lot van haar dochter niet in de vergetelheid raakt: „We willen geen nieuws meer horen over vrouwenmoorden. Vrouwen moeten tegen geweld vechten en overal hun stem laten horen. Er moet een einde komen aan dit geweld en deze moorden. We moeten verzet bieden en mogen niet zwijgen. Niemand mag mijn dochter en wat zij heeft meegemaakt vergeten. Niet alleen vrouwen, ook hun families, hun broers, zussen en moeders mogen dit geweld niet accepteren. Niemand mag zwijgen.“

Gerelateerde Artikelen