KOERDISTAN

Karayılan: De eerste stap die moet worden gezet, is het openen van de deuren van Imrali

Karayılan: De eerste stap die moet worden gezet, is het openen van de deuren van Imrali

Murat Karayılan, commandant van het Centrum voor Volksverdediging (HSM), sprak op Stêrk TV met Egîd Sîrwan over het lopende politieke proces.

Karayılan zei dat journalisten, politici en intellectuelen de mogelijkheid moeten krijgen om Imrali te bezoeken.

ANF Nieuwsgentschap publiceerde fragmenten uit het interview.

De afgelopen twee jaar is er in Bakurê Koerdistan (Noord-Koerdistan) een politiek proces gaande. In deze twee jaar hebt u talrijke stappen ondernomen. Onlangs hebt u uw troepen teruggetrokken uit Bakur en Metîna. De leiding van de beweging heeft ook een verklaring afgegeven waarin wordt gesteld dat er geen situatie meer bestaat die zou kunnen leiden tot een risico op een confrontatie tussen u en de Turkse staat. Er zijn echter geen zichtbare stappen ondernomen door de staat, en de Commissie voor Vrede en Politisering is nog steeds niet in werking getreden. Wat is de huidige situatie, en hoe beoordeelt u het proces?

Twee dagen geleden is er namens de leiding van onze beweging een officiële verklaring uitgegeven. In die verklaring werden de genomen maatregelen en de behaalde resultaten uiteengezet. Het is daarom niet nodig deze hier te herhalen.

Kort samengevat is de situatie als volgt: vanaf de dag dat het proces van start ging tot op heden hebben we talrijke maatregelen genomen. We hebben al het nodige gedaan om aan te tonen dat we vastbesloten zijn deze strategie voort te zetten, dat we daar geen moment aan twijfelen en dat we oprecht willen dat dit vredes- en democratiseringsproces vooruitgang boekt.

Daarentegen zijn er door de Turkse staat of regering echter maar heel weinig stappen ondernomen. De maatregelen die nodig zijn om vertrouwen op te bouwen, moeten nog worden uitgevoerd. MIT-voorzitter Ibrahim Kalın sprak onlangs op een conferentie en zei: „Deze kwestie heeft twee dimensies. De ene is het neerleggen van de wapens, en de andere is democratisering en democratische hervormingen.”

Ik zou de heer Ibrahim Kalın daarom willen vragen: „Dat klopt, maar waar is de democratisering? Waar zijn de hervormingen?” De ontwikkelingen in Turkije gaan niet in de richting van democratisering, maar juist in de tegenovergestelde richting. Er is sprake van onderdrukking en er vinden nog steeds arrestaties en detenties plaats. Tot nu toe is er niets gebeurd dat ons reden zou geven om te hopen dat er democratisering zal plaatsvinden.

Ze zeggen misschien: „Leg eerst de wapens neer, dan zullen wij hervormingen doorvoeren.” Maar als ze oprecht van plan zijn hervormingen door te voeren, zijn er tal van dingen die ze nu al kunnen doen, en die zouden ze ook moeten doen. Dit kan niet werken via een aanpak van „Jij doet dit eerst, dan doe ik dat.” De weg vooruit moet worden vrijgemaakt.

Maatregelen die vertrouwen opbouwen zijn noodzakelijk

De kwestie van vertrouwen is uiterst belangrijk. Het mag niet worden behandeld als iets alledaags of oppervlakkigs. Concrete maatregelen die vertrouwen wekken, zijn noodzakelijk. Turkse staatsfunctionarissen doen soms allerlei uitspraken. Ze interpreteren veel zaken vanuit hun eigen perspectief. Ze presenteren de stappen die leider Apo [Abdullah Öcalan] via ons heeft gezet als hun eigen verdiensten en proberen die op die manier aan de samenleving voor te stellen. Tot nu toe zijn er echter geen stappen genomen die daadwerkelijk vertrouwen zouden opbouwen. Dit zijn de omstandigheden die ons zorgen baren. Er schuilt niets anders achter onze bezorgdheid.

De Turkse staat voert nog steeds een anti-Koerdisch beleid

We hebben gezegd: „We hebben strategische beslissingen genomen. We schrappen nu de gewapende strijd van onze agenda. We zullen geen oorlog meer voeren tegen Turkije. We zullen ons integreren in de Democratische Republiek.”

Is dat niet juist het doel van democratische integratie? Toch maken degenen aan de andere kant geen einde aan hun vijandigheid. Ze blijven de taal van tegenstand en vijandschap gebruiken. De politiek wordt nog steeds op deze basis gevoerd. Zelfs de diplomatie wordt gevoerd vanuit een anti-Koerdische houding.

Wij zeggen dat de Turkse staat zijn anti-Koerdische houding moet opgeven. Wat dit betreft hebben wij geen optimistische inschatting gemaakt. Het gedrag van de Turkse staat tot nu toe heeft ons geen reden gegeven om een dergelijke inschatting te maken. Dit zijn de zaken die bij ons twijfel en bezorgdheid wekken.

Wij zijn noch onervaren, noch kinderen; wij hebben ervaring. Ons volk en onze Beweging hebben historische ervaring opgebouwd. Leider Apo zegt: „Ik misleid niemand en word zelf ook niet misleid.“ Daarom is het volkomen onjuist om onze zorgen af te schilderen alsof ze voortkomen uit een of andere vorm van persoonlijke bedenkingen. Dat is niet het geval, en zoiets is ook onmogelijk. Wij zijn mensen die ons hebben opgeofferd voor ons volk. Dat is de waarheid.

Onze zorg betreft de toekomst van leider Apo, ons volk en Turkije

Wat ons zorgen baart, is de toekomst van leider Apo, ons volk en Turkije. Leider Apo is de leider van dit volk, en hij zit nog steeds in de gevangenis. Hoe zouden we ons daar geen zorgen over kunnen maken? We hebben inderdaad bepaalde bedenkingen, dat is waar. Dit komt doordat de staat nog steeds niet de nodige stappen heeft gezet om vertrouwen op te bouwen. Alles wat we echter hebben gedaan, was gericht op het opbouwen van vertrouwen.

Op theoretisch vlak hebben we een Manifest opgesteld. Dit was niet zomaar de ontwikkeling van een tactische aanpak! We hebben een congresbesluit genomen. Leider Apo heeft het Manifest voor Vrede en een Democratische Samenleving opgesteld. Nu krijgen al onze kaders een opleiding op basis van dit Manifest.

Wat hebben we op ons congres gezegd? „We ontbinden de PKK, zien af van de gewapende strijd en maken van de democratische politiek onze fundamentele aanpak. Leider Apo moet dit proces echter leiden.”

Maak dus de weg vrij voor leider Apo, zodat het proces sneller vooruitgang kan boeken. Zonder dit zal het natuurlijk niet snel vorderen.

We hebben altijd benadrukt dat leider Apo het proces moet leiden. Als hem de weg daartoe niet wordt vrijgemaakt, kan het proces op deze manier niet vooruitkomen. Sommige mensen interpreteren het trage tempo van het proces op verschillende manieren. Maar dit is de reden: de staat neemt niet de nodige maatregelen om vertrouwen op te bouwen. De belangrijkste factor bij het opbouwen van vertrouwen is de houding van de staat ten opzichte van leider Apo, ten opzichte van ons volk en ten opzichte van onze kameraden in de gevangenis. Er heerst nog steeds vijandigheid in de gevangenissen.

Onze stappen tonen onze oprechtheid aan

Zo kwam bijvoorbeeld enkele dagen geleden Tuncer Sağlam in de gevangenis om het leven. Hij had kanker, maar werd niet vrijgelaten en stierf als martelaar. Welke misdaad had hij begaan? Hij zou zich schuldig hebben gemaakt aan propaganda voor de organisatie. Toch hebben we de organisatie al ontbonden. Met andere woorden: de organisatie heeft zichzelf ontbonden en er is een staakt-het-vuren-proces gaande. In een tijd waarin inspanningen zouden moeten worden geleverd om vriendschappen te smeden, wordt een Koerdische politicus gearresteerd op grond van het feit dat hij „propaganda zou hebben gevoerd voor een illegale organisatie”. Ondanks zijn gezondheidstoestand wordt hij niet vrijgelaten, en als gevolg daarvan overlijdt hij. Hoewel het Instituut voor Forensische Geneeskunde een medisch rapport had uitgebracht waarin stond dat hij niet in de gevangenis mocht blijven, werd hij nog steeds niet vrijgelaten.

Het is duidelijk dat er nog steeds sprake is van een fascistische mentaliteit. Hoe kunnen we ons daar dan geen zorgen over maken? Er is hier geen zichtbare vooruitgang, alleen maar retoriek. Wat nodig is, is actie, en wij hebben actie ondernomen.

Luister, laat ik duidelijk zijn: we blijven ook nu nog concrete stappen ondernemen. De stappen die we eerder hebben gezet, evenals die van de afgelopen dagen, tonen aan hoe vastberaden en oprecht we zijn in dit proces.

Laat de staat nu ook zijn oprechtheid tonen.

De rol van leider Apo moet duidelijk worden omschreven

Er staat op de agenda dat de Commissie voor Vrede en Politisering de komende dagen met haar werkzaamheden begint. Uiteraard moet deze commissie officieel door de staat worden erkend. Met andere woorden: de staat moet een officiële verklaring afleggen. Ook moet duidelijk worden aangegeven wat de rol van leider Apo in deze commissie zal zijn, en moet de commissie officieel met haar werkzaamheden beginnen.

De eerste stap die moet worden gezet, is het openen van de deuren van Imrali

Een ander punt is wat de staat of de AKP-regering zegt. Zij beweren: „De samenleving is nog niet klaar voor de vrijlating of vrijheid van Öcalan.” Maar jullie doen helemaal niets om de samenleving daarop voor te bereiden! Weet de Turkse samenleving wel hoe groot de bijdrage van Leider Apo aan de Turkse staat de afgelopen twee jaar is geweest? Nee, dat weet ze niet.

Waarom? Omdat de autoriteiten de eer opeisen voor de ontwikkelingen die hebben plaatsgevonden, door te zeggen: „Wij hebben dit gedaan.“

Er hebben zich in deze periode zoveel ontwikkelingen voorgedaan, en de regio verkeert in rep en roer. Iedereen bereidt zich voor op oorlog. Toch bevindt Turkije zich onder deze omstandigheden in een relatief comfortabele positie, nietwaar? Waarom is die positie comfortabel? Vanwege dit proces.

Als het werk dat wordt verricht nauwkeurig aan het publiek zou worden gecommuniceerd, zou de publieke opinie veranderen.

De autoriteiten doen dit zelf niet, en ze staan ook niet toe dat leider Apo het doet. Daarom moeten, zoals eerder beloofd, zowel de commissie officieel worden ingesteld als de deuren van Imrali worden geopend.

Dat is de eerste stap die gezet moet worden.

Leider Apo moet vrij zijn. De eerste stap die echter gezet moet worden, is het openen van de deuren van Imrali. Hij zou op zijn minst met de Turkse pers moeten kunnen spreken en zijn standpunt zelf moeten kunnen toelichten. Jullie doen het niet, dus laat Leider Apo het zelf doen.

Sommige geledingen van de samenleving vragen zich nu af: „Waarom hechten ze zoveel belang aan de pers? Waarom willen ze dat journalisten en intellectuelen komen?“

Dit is de reden.

We willen het proces vooruithelpen. Daarom moet ook de Turkse publieke opinie de waarheid kunnen zien en erop voorbereid zijn. Het bekendmaken van de waarheid is in dit opzicht van groot belang.

De bal ligt nu bij Turkije

Kortom, de Turkse staat moet actie ondernemen. Ik heb dit al eens eerder gezegd, maar daarna hebben wij verdere stappen gezet. Daarom ligt de bal nu volledig bij Turkije.

We moeten afwachten wat zij gaan doen.

We hebben in deze periode alles gedaan wat binnen onze macht lag. Zoals vermeld in de verklaring van de leiding van de Beweging, is de situatie nu zodanig dat de Turkse staat of het Turkse leger niet langer kan beweren dat er een bedreiging voor hen uitgaat van de PKK of de Apoïstische Beweging. Daarom is het nu aan hen om de nodige stappen te ondernemen.

Uiteraard is de vrijlating van leider Apo de kern van de zaak. Maar voordat het zover is, moeten de werkomstandigheden van leider Apo worden verbeterd, moet de commissie officieel worden ingesteld en moeten journalisten, politici en intellectuelen toestemming krijgen om Imrali te bezoeken.

Met andere woorden: er moeten omstandigheden worden gecreëerd die leider Apo in staat stellen het proces te leiden. Het creëren van deze omstandigheden is essentieel.

Bron: ANF

Gerelateerde Artikelen