Elk wezen dat zijn schoonheid in de natuur vindt, verdient het om gezien te worden. Elk bestaan dat is gesmeed door strijd tegen onmogelijkheden en grote ontberingen, maakt zich zichtbaar in het universum. De schoonheid die we elk voorjaar tegenkomen, herinnert ons opnieuw aan deze realiteit. Elk levend wezen met een sterke overlevingsdrang geeft die kracht en schoonheid door aan anderen. Op deze manier groeit in ieder van hen het streven om zichzelf zichtbaar te maken.
Het verschil tussen kijken en zien
Er wordt gezegd dat “de essentie van de waarheid niet met de ogen kan worden gezien”, en het gezegde gaat verder: “Om de waarheid te zien, moet men met het hart kunnen kijken.” Soms zien we de ware schoonheid voor ons niet en zoeken we er elders naar. We doen dit zonder te beseffen hoe ver het ons kan meevoeren.
Welke schoonheid zou er kunnen schuilen in een eik die de hele winter zijn bladeren heeft verloren? Hij is verwrongen en krom; hij wijst de weg niet en baant geen pad. Hij lijkt niets meer te zijn dan een obstakel op het pad dat je bewandelt. Daarom denken we: “Hij moet worden omgehakt, in stukken gebroken of verwijderd.” Toch vormt juist die boom de hele winter lang in stilte zijn knoppen. Wanneer de lente aanbreekt en zijn bladeren zich ontvouwen, schenkt hij zijn schoonheid aan de natuur. Men moet ogen hebben die dit kunnen zien.
Meestal gaan we er, als we kijken, vanuit dat we ook echt zien. We denken dat wat voor ons staat niets meer is dan een gewone boom die bladeren laat groeien. Maar om te beseffen dat dit het resultaat is van een strijd die maandenlang in de sneeuw en de bittere kou is gevoerd, zijn ogen nodig die werkelijk zien. Bladeren geven een boom zijn schoonheid. Wat een mens schoonheid geeft, is zijn houding. De schoonheid van ieder mens met een vrije houding ligt in de kracht die hij uitstraalt.
Een symbool van de zoektocht naar gemeenschapsleven
De vijgenboom, die de heiligheid van de godin vertegenwoordigt, hielp een vrouwgerichte levenswijze vorm te geven rond de cultuur van vruchtbaarheid. In veel mythologische verhalen werden altaren gewijd aan de vijgenboom als symbool van de bescherming van de godin beschouwd als een verlengstuk van de godin zelf.
Een van de bekendste kenmerken van de vijgenboom is zijn vermogen om zijn wortels zo ver mogelijk uit te strekken. Hierdoor heeft hij een plaats veroverd in de verbeelding van de mensheid als een mythologisch, religieus en zelfs sociaal symbool. Gezien het feit dat de vijgenboom vaak voorkomt in de mythologie en ook wordt geassocieerd met Dionysus, evenals de invloed die Dionysus in zijn tijd uitoefende, wordt het mogelijk om de diepgang van gemeenschappelijke levensnetwerken te zien.
Dat de vijgenboom een van de krachtigste mythen is die door de godinnencultuur zijn voortgebracht, blijkt ook uit de angst die patriarchale en op kasten gebaseerde denkwijzen tegenover dit symbool hebben gekweekt. Zo wordt het gemakkelijker om de oorsprong te begrijpen van de veelgebruikte uitdrukking: „Je hebt een vijgenboom in mijn haard geplant.“ Dergelijke uitdrukkingen, die vijandigheid en wrok jegens vrouwen weerspiegelen, zijn in feite een andere manier om de godinnencultuur te ontkennen.
Dat dit symbool van de Moedergodin, dat ondanks alle pogingen tot ontkenning al duizenden jaren standhoudt, een betekenis krijgt die schoonheid beschermt tegen alle lelijkheid, is alleen mogelijk door een groeiende strijd.
Abdullah Öcalan: Een roos die bloeit tussen de rotsen
Het stadium dat vandaag is bereikt door een vijftigjarige strijd die wortel heeft geschoten in dorre grond en de kleuren van de vrijheid heeft aangenomen, is zichtbaar geworden ondanks immense moeilijkheden en schijnbaar onmogelijke omstandigheden. De vrijheidsstrijd die Abdullah Öcalan in zijn jeugd begon, is een strijd om rozen te laten bloeien tussen de rotsen. Het zien van de strijd voor het voortbestaan van een volk dat geconfronteerd wordt met ontkenning en vernietiging als de eigenlijke reden voor het eigen bestaan, onthult deze realiteit.
Juist hierin schuilt de schoonheid ervan. Dit is de werkelijkheid waar miljoenen mensen van houden en waarvoor zij zichzelf in brand hebben gestoken. In de realiteit van de kapitalistische moderniteit, waarin alle ruimtes waar mensen hun collectieve kracht als sociale wezens kunnen tonen, zijn weggevaagd, vormt de strijd van Abdullah Öcalan voor het ‘vrije individu’ een belangrijke stap in de zoektocht naar de waarheid.
De strijd van een roos om zichzelf te beschermen inspireert elk wezen dat naar vrijheid streeft. Abdullah Öcalan, bloeiend als een roos die uit steen opbloeit, onthult ons de realiteit die we zoeken in de schoonheid van de natuur.
Een vijgenboom die tussen de rotsen bloeit
Toen we dit voorjaar op weg waren naar de kampen waar vrouwelijke guerrillastrijders hun leven hebben geweven door arbeid en schoonheid, stopten we om uit te rusten in een schaduwrijke plek langs een met bomen omzoomd pad. Daar, tussen de rotsen, kwamen we een vijgenboom tegen waarvan de vruchten nog niet rijp waren. De ontmoeting maakte zo’n indruk op ons dat we bijna betoverd verder liepen, met vele emoties tegelijk.
Misschien waren we ditzelfde pad al vele malen eerder gepasseerd. Maar wat dit natuurwonder voor ons zichtbaar maakte, een schoonheid waarvan de overvloed voelbaar werd met de komst van de lente, was een paar ogen dat werkelijk kon zien. Het feit dat een vrouwelijke guerrillastrijder dit detail opmerkte en herkende, maakte de strijd die zij voert des te betekenisvoller. Het is misschien niet vergezocht om de vijgenboom, die wordt geassocieerd met de heiligheid van de godin, die tussen de rotsen wortel schiet en vruchten draagt, te interpreteren als een uitdrukking van de eenheid die de natuur met vrouwen tot stand brengt. De overvloed die een vrouwenkamp omringt, weerspiegelt deze band en de stroom die met de natuur is gecreëerd.
De ontmoeting met zo’n boom op het pad dat leidt naar het kamp van vrouwelijke guerrillastrijders, vrijheidsstrijders die jaren in de bergen hebben doorgebracht en door enorme opoffering het heden hebben bereikt, biedt een glimp van de historische stroom van het leven. Tegelijkertijd nodigt het uit tot een bewustwording van zowel de vrouw als levend wezen als van haar historische, sociale en mythische heiligheid. Daarmee werpt het licht op vele vragen, in het bijzonder op de paden die leiden naar de essentie van kracht.
Op dit punt wordt men herinnerd aan Abdullah Öcalans beschrijving van “een roos zijn tussen de rotsen”. De sporen van de beschermende aanwezigheid van de godinnen die deze stenen en dit pad bereiken, kunnen in zekere zin ook worden opgevat als een zoektocht naar een beschermde plek.
Tegelijkertijd is het aan ons om deze schoonheid zichtbaar te maken door te onthouden dat „wie zijn kracht in zichzelf vindt, mooi wordt“. De veerkracht van deze vijgenboom die tussen de rotsen bloeit, vindt zijn weerspiegeling in de houding van de guerrillastrijdster, waardoor ze een schoonheid krijgt die je niet anders dan bewonderen kunt.
Auteur: Ezgi Welat
