- Duitsland
De documentaire „To My Sisters“ over de ervaringen van vrouwen met oorlog, patriarchale geweld en de terreurmilitie „Islamitische Staat“ (IS) is dinsdagavond vertoond in bioscoop Achteinhalb in Celle. Centraal staan drie vrouwen wier leven op zeer uiteenlopende manieren is getekend door oorlog en geweld in Syrië en Irak.
De vertoning werd georganiseerd door Gemeinsam Kämpfen, Women Defend Rojava en Defend Kurdistan in samenwerking met bioscoop Achteinhalb. Na de landelijke première op 23 juli wordt de film van Faek Falak momenteel in verschillende Duitse steden vertoond. De organisatoren vonden het naar eigen zeggen bijzonder belangrijk om de film ook naar Celle te brengen. In de stad en de omgeving wonen veel mensen die zelf voor IS zijn gevlucht, waaronder talrijke yezidi’s.
Drie vrouwen, drie perspectieven
„To My Sisters“ belicht oorlog, geweld en verzet aan de hand van drie vrouwen met totaal verschillende ervaringen. Een van hen vecht in de Vrouwenverdedigingseenheden (YPJ). De film volgt haar in een omgeving die, ondanks de oorlog en de voortdurende dreiging, gekenmerkt wordt door gemeenschapszin, muziek en een hecht vertrouwen onder elkaar. Een tweede hoofdpersoon is een yezidi uit Koço in Şengal. Zij overleefde de genocide door IS en bracht zeven jaar in gevangenschap door. De derde vrouw is een Duitse IS-aanhangster die met haar kinderen naar Duitsland wil terugkeren.
Door deze drie perspectieven zet de film ervaringen naast elkaar die nauwelijks tegenstrijdiger zouden kunnen zijn: het gewapende verzet tegen IS, het overleven van het genocidale geweld van IS en het perspectief van een vrouw die zich bij de organisatie heeft aangesloten. In de goedbezochte bioscoopzaal maakte vooral het verhaal uit Şengal een sterke indruk. „Ik was evenzeer geschokt als onder de indruk van de heftigheid van de gebeurtenissen in Şengal – en van het feit dat de mensen ondanks deze gruwelijke realiteit nog steeds hoop kunnen koesteren“, zei een toeschouwer na afloop van de vertoning.
Een andere bezoeker benadrukte het contrast dat de film steeds weer zichtbaar maakt: enerzijds geweld en de onmiddellijke aanwezigheid van de dood, anderzijds gemeenschap en samenhang. Vooral in de scènes met de strijdsters van de YPJ komt dit contrast duidelijk naar voren door middel van muziek, het gemeenschapsleven en het onderlinge vertrouwen.
Organisatoren: De dreiging is nog niet voorbij
Voor de organisatoren was de vertoning tegelijkertijd een gelegenheid om de aandacht te vestigen op de gevolgen van de genocide op de yezidische gemeenschap, die tot op de dag van vandaag voortduren, en op de huidige situatie in de regio. „Zelfs na twaalf jaar is de genocide in Şengal nog steeds aanwezig”, zei een van de organisatoren. Er worden nog steeds ongeveer 2.700 vrouwen en kinderen vermist die in 2014 door IS zijn ontvoerd.
De dreiging is daarmee nog niet overwonnen. De organisatrice wees ook op de gevechten die in januari 2026 uitbraken tussen de troepen van de islamistische overgangsregering in Damascus en de Democratische Krachten van Syrië (QSD). Daarbij zouden ook duizenden voormalige IS-huurlingen zijn vrijgekomen. Tegelijkertijd zou de regio nog steeds worden gekenmerkt door de ideologie van IS. „Dat maakt de situatie in het algemeen erg moeilijk.“
Des te belangrijker is voor de organisatoren de ontwikkeling die de film aan de andere kant zichtbaar maakt: „En toch hebben vooral de vrouwen daar een toekomstperspectief en hun eigen structuren gecreëerd.” Juist daarin ligt ook een aanknopingspunt voor het feministische werk hier in ons land. „Daar verwijzen we naar. We willen ervan leren en er hier over vertellen. Ook daarom hebben we deze film vertoond.”
