- Noord-Koerdistan
De Vredescommissie van de afdeling Mersin van de Mensenrechtenvereniging (İHD) heeft een „Vredeswake” gelanceerd om de publieke steun voor vrede te versterken. De eerste wake vond plaats voor het gebouw van de Vergadering van Vredesmoeders van Mersin, waar de deelnemers opriepen tot concrete stappen om het vredesproces te bevorderen en vrede in de hele samenleving te stimuleren.
Vanwege de grote opkomst werd de bijeenkomst op straat buiten het gebouw gehouden, met steun van het Mersin Democratic Institutions Platform.
Op de locatie werd een spandoek getoond met de tekst: ‘We houden een wake voor vrede; we hebben vrede nodig voor gelijkheid, vrijheid, democratie en mensenrechten’, terwijl de deelnemers verschillende slogans scandeerden.
“We gaan door totdat er vrede is bereikt”
Emine Eren, woordvoerster van de Vergadering van Vredesmoeders, riep de staat eveneens op om concrete stappen te ondernemen om vrede tot stand te brengen.
Ze zei dat Abdullah Öcalan initiatieven had genomen ten gunste van vrede, maar dat de staat daar niet op had gereageerd. “We zullen onze strijd voortzetten totdat er vrede komt in dit land. Als moeders zijn we bereid om tot het einde van ons leven alles te doen voor vrede. We willen niet dat ook maar één moeder ter wereld huilt of dat iemand het leven laat”, zei ze.
Na de toespraken werd een door de İHD opgesteld persbericht in het Koerdisch voorgelezen door Şükran Aktaş, een bestuurslid van de İHD-afdeling in Mersin, en in het Turks door Bekir Sıtkı Keçeci, een lid van het centraal bestuur van de İHD.
“Vrede moet een maatschappelijke realiteit worden”
Şükran Aktaş herinnerde eraan dat het proces dat op 1 oktober 2024 van start ging, een nieuwe fase was ingegaan na het besluit van de PKK om de wapens neer te leggen en zichzelf op te heffen, en voegde eraan toe dat de daaruit voortvloeiende sfeer van conflictvrijheid door de samenleving positief was ontvangen.
Aktaş benadrukte dat het nu noodzakelijk is om van passieve vrede over te gaan naar actieve vrede, en stelde dat dit een brede maatschappelijke betrokkenheid bij het vredesproces vereist, naast democratische en juridische hervormingen.
