De Confederatie van Vakbonden voor Overheidsmedewerkers (KESK) organiseert van 4 tot en met 6 september haar derde KESK-vrouwencongres onder het motto „Verzet is onze erfenis, strijd is onze belofte”. Döne Gevher, secretaris van de KESK-vrouwencommissie, las de verklaring voor in het hoofdkantoor van de Vakbond voor Overheidsmedewerkers in de Land- en Bosbouw (TARIM ORKAM-SEN). Gevher herinnerde eraan dat in de eerste zes maanden van 2026 150 vrouwen omkwamen als gevolg van mannelijk geweld, terwijl 151 vrouwen onder verdachte omstandigheden stierven. Ze wees erop dat 61 procent van de vermoorde vrouwen in hun eigen huis om het leven kwam en zei: „Vrouwen worden vermoord in precies die huizen waar het overheidsbeleid ons wil opsluiten. Slechts acht van deze vrouwen stonden op het moment van hun dood onder bescherming op grond van wet nr. 6284.”
Gevher uitte ook kritiek op het besluit om zich terug te trekken uit het Verdrag van Istanbul en zei: “Ondanks dit alles heeft de regering van de Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (AKP) zich op onwettige wijze teruggetrokken uit het Verdrag van Istanbul. Deze onwettige situatie is al vier jaar lang niet aangepakt. Na de opzegging van het Verdrag van Istanbul is het aantal geregistreerde vrouwenmoorden in de eerste helft van het jaar gestegen van 131 in 2021 tot 150 in 2026.”
Vrouwen worden uitgesloten van de arbeidsmarkt
Onder verwijzing naar het rapport „Vrouwen in Turkije in cijfers” van het Turkse Bureau voor de Statistiek (TUIK) en het Bureau van de Verenigde Naties in Turkije, zei Döne Gevher dat 64 procent van de 33 miljoen vrouwen in de werkzame leeftijd in het land buiten de beroepsbevolking viel. Ze zei: „Hoewel 21 miljoen 548 duizend vrouwen willen werken, kunnen ze vanwege zorgtaken en structurele belemmeringen geen deel uitmaken van de beroepsbevolking. Drie op de tien werkende vrouwen worden bovendien gedwongen om in de informele sector te werken.”
We zullen een routekaart opstellen voor onze strijd
Gevher riep vrouwen op om deel te nemen aan het Vrouwencongres en zei dat er was gesproken over de discriminatie waarmee vrouwen te maken hebben op gebieden variërend van onderwijs en gezondheidszorg tot lokaal bestuur en de werkplek, evenals over de onzichtbare last van zorgwerk. Ze zei dat oorlog, autoritarisme en aanvallen op het secularisme ook tot de behandelde onderwerpen behoorden. Gevher zei: „We brengen deze opgebouwde ervaring nu naar Ankara. Vanaf 4 september zullen we drie dagen lang onze ervaringen delen in in totaal 15 workshops rond vijf hoofdthema’s. Via dit congres zullen we een routekaart opstellen voor onze toekomstige strijd.”
Gevher zei dat het Vrouwencongres ongeveer 300 vrouwelijke afgevaardigden van bij KESK aangesloten vakbonden bijeen zou brengen en dat het zou ingaan op vrouwenarbeid, patriarchaat en conservatisme, geweld, oorlog, vluchtelingen en migratie, evenals op de vakbondsstrijd en organisatie. Gevher somde hun eisen als volgt op:
- Het Verdrag van Istanbul en wet nr. 6284 moeten volledig en effectief worden uitgevoerd.
- Turkije moet Verdrag nr. 190 van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) inzake geweld en intimidatie ratificeren. Vrouwen moeten een vaste, voltijdse baan hebben.
- Gelijke beloning voor gelijk werk mag niet louter een slogan blijven, maar moet in de praktijk worden gebracht.
- De openbare zorgvoorzieningen moeten worden uitgebreid.
- Vrouwen moeten vertegenwoordigd zijn in besluitvormingsorganen en aan de onderhandelingstafel.
- Feitelijke en wettelijke belemmeringen voor vakbondsvorming en het recht op collectieve onderhandelingen moeten worden weggenomen.
- Het recht van vrouwen om zich vrij te organiseren moet worden gewaarborgd.
