- Turkije
De Koerdische journalist Ahmet Polad (echte naam Mehmet Nizam Aslan) krijgt in de Marmara-gevangenis in Silivri bij Istanbul geen adequate medische zorg, ondanks ernstige gezondheidsproblemen. Zijn vader Adil Aslan, die hem op 6 oktober bezocht, vertelde persbureau MA over onbehandelde verwondingen en de gevolgen van acht maanden gevangenschap bij de islamistische HTS in Syrië. De journalist was begin september overgedragen aan de Turkse inlichtingendienst MIT en vervolgens opgesloten in de Metris-gevangenis in Istanbul.
Maandenlange onzekerheid over zijn lot
Adil Aslan beschreef de wanhopige zoektocht naar zijn zoon, die tijdens zijn journalistieke werk in Syrië was ontvoerd. Lange tijd wist de familie niet of hij nog in leven was. De eerste aanwijzingen kwamen van voormalige gevangenen. Een ooggetuige deed verslag van de ontvoering van Polad en zijn Duitse collega Eva Maria Michelmann. Op 11 april bevestigde een vrijgelaten gevangene dat hij de journalist in hechtenis had gezien. Tegelijkertijd vernam de familie dat hij gewond was. „Ik wist dagenlang niet of mijn zoon nog in leven was. Dat er voormalige gevangenen als ooggetuigen naar voren kwamen, gaf ons in ieder geval een beetje hoop. Ik heb de zoektocht naar hem nooit opgegeven”, aldus Adil Aslan.
Eind april werden de aanwijzingen steeds sterker dat Polad in handen was van de HTS. De familie schakelde een advocaat in Damascus in en stelde via het Syrische consulaat in Istanbul een volmacht op. Volgens de vader werden de documenten echter in beslag genomen. De HTS zou vervolgens opnieuw hebben ontkend dat Polad door hen werd vastgehouden. „We begonnen steeds meer te vrezen dat Mehmet was vermoord. Het waren zeer zware dagen. Zijn moeder en ik konden ’s nachts niet slapen.”
Overdracht aan de Turkse inlichtingendienst
Op 8 september vernam de familie uiteindelijk dat Aslan met gebonden handen en geblinddoekte ogen naar Idlib was gebracht en daar was overgedragen aan de Turkse inlichtingendienst MIT. „Mijn zoon moest twee dagen lang met een zak over zijn hoofd in de greep van de MIT doorbrengen. Daarna werd hij naar de politie in Ankara gebracht“, vertelde zijn vader. Op 11 september kreeg Adil Aslan een telefoontje van de politie in Istanbul. Zijn zoon bevond zich in hechtenis van de antiterrorisme-eenheid, zo werd hem meegedeeld. Een bezoek werd hem aanvankelijk geweigerd. Inmiddels zit de journalist in de Marmara-gevangenis in Silivri, die geldt als interneringskamp voor oppositieleden. Aangezien er een geheimhoudingsbevel rust op zijn onderzoeksdossier, weet de familie tot op de dag van vandaag niet welke concrete beschuldigingen er tegen hem zijn ingebracht.
„Journalistiek is nooit een misdaad“
„Mehmet werd vastgehouden op een plek waar hij onderzoek deed voor zijn reportages. Toen hij werd ontvoerd, had hij niets bij zich behalve zijn camera“, verklaarde Adil Aslan. In de cellen zouden uitsluitend burgers zijn vastgehouden, van wie het verdere lot onbekend is. De vader veroordeelde het geweld van de HTS tegen de Syrische bevolking en wees in het bijzonder op de bloedbaden onder alawieten en druzen. „Twee jaar geleden werden deze mensen nog als terroristen beschouwd, en nu hebben ze zogenaamd een regering gevormd. Ze onderdrukken en vermoorden mensen.“ Zijn zoon zou tijdens zijn acht maanden durende gevangenschap zijn blootgesteld aan fysieke en psychische martelingen. „Dit zijn allemaal misdaden tegen de menselijkheid. Wij accepteren dit niet. Niemand zou dit moeten accepteren. Iedereen moet zijn stem laten horen“, zei Aslan. „Journalistiek is nooit een misdaad.“
Polad moet zijn wonden zelf verzorgen
Tijdens zijn bezoek op 6 oktober constateerde Adil Aslan dat de gezondheidstoestand van zijn zoon verder is verslechterd. Deze probeert zijn klachten echter te bagatelliseren om de familie niet ongerust te maken. „Hij zegt dat het goed met hem gaat, zodat we ons geen zorgen maken. Maar er zitten nog steeds granaatscherven in zijn heup. Hij heeft maandenlang een honger- en dorststaking gehouden, zijn gezondheid is niet in orde. Bovendien lijdt hij aan schurft. “Voor geen van deze aandoeningen is hij tot nu toe voor behandeling naar een ziekenhuis gebracht.” Ook de wondverzorging moet de journalist zelf op zich nemen. “Toen ik hem op zijn verwondingen aansprak, vertelde hij me dat hij zelf zijn verbanden vervangt. Daarom raken zijn wonden steeds weer ontstoken.” Tot slot deed Adil Aslan een oproep aan het publiek en mensenrechtenorganisaties om zich in te zetten voor de gevangenen: „Ik roep de hele mensheid op om een einde te maken aan deze onderdrukking. Er zijn heel veel mensen die zich in dezelfde situatie bevinden als wij.“
