Na de overeenkomst tussen Syrië en Israël, die onder bemiddeling van de VS en met instemming van Turkije in Parijs werd ondertekend, zijn de aanvallen op de Rojava-revolutie geïntensiveerd. Terwijl de oorlog voortduurt door aanvallen van door Turkije gesteunde HTS-milities – naast een beleid van geweld, plundering en belegering – gaan deze aanvallen gepaard met politieke stilte op internationaal niveau en met een vorm van berichtgeving in de mainstream media die de situatie normaliseert. In nieuwsberichten worden de praktijken van islamistische, nationalistische en seksistische gewapende groeperingen die zich verzetten tegen het democratische en participatieve model dat door volkeren en geloofsgemeenschappen in Rojava onder leiding van vrouwen is ontwikkeld, gepresenteerd als pogingen om “staatsgezag te vestigen”. Beweringen dat de utopie voorbij is, dat de Koerden in de steek zijn gelaten en dat de Syrische overgangsregering probeert haar gezag te doen gelden, springen eruit als verhalen die dienen om het geweld van de milities, gericht op het ontmantelen van de revolutie, te rechtvaardigen.
Ondanks al deze aanvallen blijft de steun voor de bescherming, uitbreiding en verdediging van de Rojava-revolutie echter met de dag groeien. Politici, academici en intellectuelen benadrukken dat de revolutie hen herinnert aan waardigheid en brengen boodschappen van solidariteit over.
Voorzitter van de grondwetgevende vergadering van Ecuador (2007-2008), voormalig minister van Energie en Mijnbouw, universiteitsprofessor en nu rechter bij het Internationaal Tribunaal voor de Rechten van de Natuur Alberto Acosta:
Het idee, de droom en de strijd voor emancipatie zijn altijd aanwezig geweest in de geschiedenis van de mensheid. We herinneren ons de bijdragen van vele volkeren en gemeenschappen op verschillende breedtegraden, die op hun beurt vaak veranderingen van beschavingsomvang hebben voorgesteld. Deze geschiedenis omvat een permanente en conflictueuze poging om systemen en hiërarchieën van overheersing te overwinnen door middel van complexe praktijken van volksorganisatie.
De geschiedenis van Rojava, die een deel van de strijd van het Koerdische volk samenvat, past in deze context en straalt met een eigen licht. Vooruitgang en tegenslagen – die niet gemakkelijk te definiëren of te begrijpen zijn – hebben de deur geopend naar tal van praktijken die als revolutionair kunnen worden beschouwd. Het zijn acties die altijd dynamisch zijn, soms onbegrijpelijk en zelfs tegenstrijdig, maar bijna altijd geladen met perspectieven op sociale en zelfs ecologische rechtvaardigheid. De mannen, en zeker met dubbele impact de vrouwen, verzetten zich en blijven bestaan in een permanente strijd.
Ze geven ons lessen in waardigheid en creativiteit. Ze leren ons dat zolang de emancipatorische geest levend blijft, hoop waarde heeft – niet simpelweg opgevat als het geloof dat iets onvermijdelijk goed zal aflopen, maar eerder omarmd als de zekerheid dat wat wordt gedaan betekenis heeft, ongeacht de uitkomst...
De impact van de strijd in Rojava strekt zich uit over de hele wereld. Ondanks de schaarse informatie die circuleert in de mondiale media van desinformatie – die tot taak hebben formidabele emancipatieprocessen zoals die van het Koerdische volk te verbergen – kijken we in de verre Andesbergen van Zuid-Amerika met bewondering naar deze onvermoeibare en creatieve strijd; een strijd die ons inspireert. Tegelijkertijd kijken we echter met diepe verontwaardiging naar de opeenvolgende repressieve en genocidale acties van de staten die de vrijheid van de volkeren van Koerdistan, het historische thuisland van de Koerdische natie, blokkeren. Mijn solidariteit met Rojava!
Maurizio Atzeni, professor aan de Universiteit Alberto Hurtado, Chili, en coördinator van de Labourtransfer-school:
De oorlog tegen de Koerden in Rojava wordt door de mainstream media over de hele wereld verzwegen. Toch is het van fundamenteel belang om de democratische, zelfbesturende en anti-patriarchale ervaring te steunen die sinds 2012 door de Koerdische minderheid in Syrië is opgebouwd. De strijd in Rojava gaat niet alleen om de bevrijding en zelfbeschikking van de Koerdische bevolking van de huidige autoritaire en gewelddadige Syrische overgangsregering. Het is een verdediging van een politiek revolutionair proces dat wordt geleid door de principes van socialisme, coöperativisme en het algemeen belang. Een voorbeeld van een alternatief systeem van zelfbestuur, geïnspireerd door antikapitalistische principes en praktijken die geen plaats vinden binnen de huidige ideologische consensus.
Fabrice Flipo, filosoof, professor aan het Institut Mines-Télécom en onderzoeker aan het LCSP (Université Paris Cité):
De strijders van Rojava hebben de volkeren van de wereld, en in het bijzonder de Europeanen, onschatbare diensten bewezen door te strijden tegen Islamitische Staat. De waarden die zij in hun bestuurservaring belichamen, zouden ons moeten inspireren, vooral in landen die worden bedreigd door de opkomst van conservatieve bewegingen. Alle krachten die beweren vrijheid, gelijkheid en democratie hoog in het vaandel te hebben staan, moeten hen steunen. Deze boodschap is in het bijzonder gericht tot regeringen, progressieve bewegingen en partijen, alsook tot de mainstream media, die onvoldoende doen om het bewustzijn over Koerdistan te vergroten.
