- Turkije en Noord-Koerdistan
De gezondheidstoestand van politiek gevangenen en zieke gedetineerden die in gevangenissen in Turkije en Noord-Koerdistan worden vastgehouden, verslechtert met de dag. Mensenrechtenverdedigers en familieleden van gevangenen stellen dat vertragingen bij de toegang tot medische zorg en het uitblijven van een reactie op verzoeken om vrijlating het recht op leven in gevaar brengen. Zij benadrukken dat de situatie van zieke gedetineerden als een dringende en humanitaire kwestie moet worden aangepakt.
Pınar Sakık Tekin, medevoorzitter van de Federatie van Juridische en Solidariteitsverenigingen van Families van Gedetineerden en Veroordeelden (MED TUHAD-FED), sprak met ANF Nieuwsagentschap.
Tekin zei: “Al meer dan een jaar wordt er in Turkije gesproken over een sfeer van vrede. Om te beoordelen of dit waar is, moet men niet naar retoriek kijken, maar naar de praktijk, en de plaatsen waar dit het duidelijkst te zien is, zijn gevangenissen.
Op dit moment worden honderden bejaarde en zieke gedetineerden in gevangenissen in zowel Turkije als Koerdistan in een toestand tussen leven en dood gehouden. Oudere en zieke gedetineerden die niet uit bed kunnen komen, niet kunnen lopen, zichzelf niet kunnen voeden en niet in staat zijn om zelfstandig te overleven, worden gedwongen om onder barre omstandigheden in cellen te verblijven. Zelfs overplaatsingen naar ziekenhuizen worden opzettelijk vertraagd; toegang tot behandeling wordt belemmerd en medische onderzoeken in handboeien worden de norm. Daarnaast worden zij blootgesteld aan talrijke schendingen van hun rechten.”
Het Instituut voor Forensische Geneeskunde is veranderd in een mechanisme dat vrijlatingen blokkeert
Pınar Sakık Tekin zei dat de rapporten van het Instituut voor Forensische Geneeskunde verder gaan dan medische beoordelingen en in de praktijk zijn veranderd in een mechanisme dat vrijlatingen blokkeert.
Tekin zei: „Zieke gedetineerden worden daar opzettelijk aan hun lot overgelaten om te sterven. Ze worden daar gedwongen vastgehouden met rapporten waarin staat dat ‘ze in de gevangenis kunnen blijven’ totdat ze op het punt van sterven staan. In feite wordt hen de kans ontzegd om de rest van hun leven in waardigheid bij hun families door te brengen, en dit wordt hen onthouden. We willen zeggen dat dit een misdaad tegen de menselijkheid en een daad van wreedheid is. Tientallen families wachten elke dag voor de gevangenissen om te weten te komen of hun kinderen nog in leven zijn of niet.
Er moet ook gezegd worden: het zijn niet zomaar nummers; het zijn de kinderen van een moeder, het zijn levens, en bovenal zijn ze de hoop van een familie. Wat hen wordt aangedaan en wat ze moeten doorstaan, is daarom niet legaal, maar het resultaat van een politieke keuze. Wat hen wordt aangedaan, is in feite een concrete weerspiegeling van de benadering van de Koerdische kwestie.”
Belemmeringen voor vrijlatingen moeten worden opgeheven
Pınar Sakık Tekin riep de autoriteiten op om de belemmeringen weg te nemen die de vrijlating van zieke gedetineerden in de weg staan, en zei: „Als MED TUHAD-FED luidt onze oproep als volgt: als er vandaag daadwerkelijk sprake is van een proces, dan moet de concrete eerste stap daarvan in de gevangenissen worden gezet. Allereerst moeten bejaarde en zieke gedetineerden onmiddellijk en onvoorwaardelijk worden vrijgelaten. Dit is geen kwestie van politieke onderhandelingen; het is een humanitaire noodzaak.
Het is bijzonder belangrijk om dit punt te benadrukken: als er vandaag daadwerkelijk sprake is van een vredesproces, mag dit niet beperkt blijven tot retoriek, maar moet het worden ondersteund door daadwerkelijke uitvoering. Tenzij het wordt ondersteund door de praktijk, zal het geen betekenis, geen maatschappelijke weerklank en geen geloofwaardigheid hebben. Om deze reden moeten zo snel mogelijk concrete stappen worden genomen, en die concrete stappen moeten beginnen in de gevangenissen.”
Gevangenen die dringend moeten worden vrijgelaten
De namen van zieke gedetineerden die dringend uit de gevangenissen moeten worden vrijgelaten, zijn als volgt:
Rojbin Çetin – Vrouwengevangenis van Diyarbakır (Amed): Kan zich niet normaal voeden vanwege meerdere aandoeningen, waaronder gezwellen in de darmen, de borstkas en de keel. Zij heeft speciale voedingszorg nodig.
Hacı Alagaş – Gevangenis van Adana Suluca: 88 jaar oud; kreeg een maand geleden een hartaanval. Hij lijdt aan een longziekte en de medische zorg in de gevangenis is ontoereikend.
Haki Gören – Gevangenis van Adana Kürkçüler: Gevorderde Alzheimer, medisch bevestigd. Uit een forensisch medisch rapport blijkt dat hij niet in de gevangenis kan blijven, maar toch wordt hij daar nog steeds vastgehouden.
Feyzi Aslan – Adana Suluca-gevangenis: 57 jaar oud; lijdt aan hersenatrofie.
Ilhan Tekin Alp – Adana Kürkçüler-gevangenis: Heeft granaatscherven in zijn lichaam die niet zijn verwijderd.
Ekrem Baydoğan – Adana Kürkçüler-gevangenis: 52 jaar oud, zit al 20 jaar gevangen; ernstig ziek en heeft behandeling nodig.
Alaattin Ecer – Erzurum Dumlu-gevangenis: op hoge leeftijd en lijdt aan ernstige gezondheidsproblemen.
Mehmet Emin Aladağ – Elazığ-gevangenis met streng beveiligingsniveau: beide armspieren zijn gescheurd; hij heeft gedeeltelijke verlamming als gevolg van een hernia.
Mecit Baştaş – Patnos-gevangenis: lijdt aan vergevorderde prostaatkanker.
Hamdi Çiçek en Şehmuz Koç – Giresun Espiye-gevangenis: hebben psychische aandoeningen. Ondanks medische rapporten waarin staat dat ze niet in de gevangenis kunnen blijven, zijn hun verzoeken om vrijlating afgewezen.
Ilyas Ayaz – Van F-type gevangenis: heeft granaatscherven in zijn hoofd, valt regelmatig flauw en loopt ernstige verwondingen op.
Necdet Koç – Van-gevangenis met hoog beveiligingsniveau: Lijdt aan kanker in stadium vier en heeft onlangs een operatie ondergaan.
Botan Karsu – Van-gevangenis: Lijdt aan kanker in stadium vier; hij was eerder vrijgelaten vanwege zijn ziekte, maar werd opnieuw gearresteerd en zijn toestand verslechtert.
Abdülkadir Kaya – T-type gevangenis nr. 2 in Şanlıurfa: heeft een openhartoperatie ondergaan (T2).
Ahmet Çelik – T-1-gevangenis in Tarsus: lijdt aan een liesbreuk, nierontsteking en neurologische aandoeningen als gevolg van slagen op het hoofd. Hij kan lopen met krukken, maar kan zijn handen niet gebruiken en heeft moeite met spreken. Hij heeft ook blaaskanker.
Emin Gurban, Vahdettin Erdemci, Abdo Şeyho, Abdullah Zoraslan, Muhammed Akyüz, Mehmet Ümit, Faysal Kurt – Ereğli-gevangenis.
Mehmet Ali Caymak – Strengebewakingsgevangenis van Erzincan: zit al 15 jaar vast; kampt met een hersentumor.
Mehmet Emin Çam – T-type gevangenis van Batman Beşiri: 75 jaar oud; lijdt aan hart- en vaatziekten en een hersentumor.
Methi Aykaç – O-type gevangenis van Patnos: ouder dan 75 jaar; lijdt aan nier-, hersen- en longaandoeningen.
Sait Özer – T-type gevangenis van Batman Beşiri: ouder dan 65 jaar; lijdt aan nierfalen en heeft een voorgeschiedenis van een hartaanval.
Güle Daşçı – streng beveiligde gevangenis van Diyarbakır: ondergaat een behandeling voor een hersentumor.
Mehmet Elçe, Burhan Nas, Ismail Tanboğa, Önder Poyraz – gedetineerden met ernstige ziekten die in verschillende gevangenissen vastzitten.
Botan Iverendi, Devran Şeflek, Doğan Erkol, Ihsan Karatay, Ismail Tanboğa, Serhan Aksin, Yusuf Alp, Ziver Kino, Zülfikar Karatekin, Ebubekir Koç – streng beveiligde gevangenis nr. 2 van Diyarbakır.
Leyla Baran, Şefik Kandar, Semra Akgül, Sevil Çetin, Sinem Ateş, Bermal Birtek – Vrouwengevangenis van Diyarbakır.
Bron: ANF
