Nurettin Demirtaş, lid van de Koerdische Vrijheidsbeweging, gaf zijn visie op de concepten die zijn uiteengezet in het Manifest voor Vrede en een Democratische Samenleving van Abdullah Öcalan.
Demirtaş zei dat het proces niet moet worden bekeken als een momentopname van de gebeurtenissen zoals die zich ontvouwen en dat deze niet afzonderlijk moeten worden geïnterpreteerd, maar vanuit een historisch perspectief moeten worden begrepen.
Nurettin Demirtaş zei het volgende:
„Iedereen debatteert over hoe we de huidige gebeurtenissen moeten begrijpen. Een aanzienlijk deel van deze discussies is oprecht gericht op het bereiken van een goed begrip. Sommige gaan echter verder dan de grenzen van kritiek en zijn bijna gericht op het ondermijnen van het proces zelf. Wat ik iedereen zou aanraden die oprecht probeert het proces te begrijpen, is om het vanuit een historisch perspectief te bekijken in plaats van simpelweg een momentopname te maken van wat er vandaag, op dit specifieke moment, gebeurt en dit geïsoleerd te interpreteren. Een dergelijk perspectief brengt ons dichter bij de waarheid. Waarom? Omdat alles wat vandaag gebeurt een geschiedenis heeft.”
Er kunnen nauwkeurigere conclusies worden getrokken als gebeurtenissen in samenhang met hun verleden worden bekeken. Dit is met name van belang wanneer we te maken hebben met een volk of een samenleving, omdat sociologische analyses zonder een historisch perspectief nooit nauwkeurig kunnen zijn. Of we het nu hebben over Koerdisch-Turkse betrekkingen, klassenstrijd, genderverhoudingen of de diverse schadelijke activiteiten en antisociale gedragingen die we vandaag de dag in de samenleving zien, we moeten terugkijken om de oorzaken ervan te begrijpen. Daarom is een historisch perspectief noodzakelijk. Als je een oplossing wilt ontwikkelen, moeten sociologische analyses worden gebaseerd op een historisch perspectief. Stel dat er zich een incident voordoet in een dorp. In plaats van simpelweg één persoon de schuld te geven, zou je je afvragen: wat is de geschiedenis van dat dorp? Hoe heeft de familie van die persoon geleefd? Hoe denken zij? Hoe wordt er in het dorp geleefd? Welke culturele patronen bestaan daar? Wat heeft ertoe geleid dat die persoon zich zo gedraagt? Met andere woorden: je probeert de omstandigheden te begrijpen die tot dat gedrag hebben geleid, de onderliggende fundamenten ervan. Pas dan kan er een oordeel worden gevormd. Anders wordt alles te veel geïndividualiseerd en gepersonaliseerd. Er wordt geen oplossing gevonden en dezelfde problemen herhalen zich.
Als je misstanden wilt voorkomen en ervoor wilt zorgen dat het goede de overhand krijgt, kan de waarheid die we nodig hebben alleen aan het licht komen vanuit een historisch en sociologisch perspectief. Als we alleen naar op zichzelf staande gebeurtenissen kijken, kunnen we geen zinvolle conclusie trekken. In die zin moet de sociologie zelf opnieuw worden gedefinieerd. Zoals we weten, is de sociologie als wetenschap ontstaan vanuit het westerse denken. Uit bepaalde historische omstandigheden waren diepgaande crises voortgekomen, en het wetenschappelijke denken van die tijd probeerde hierop te reageren door van de sociologie een wetenschap te maken, waardoor de studie van de samenleving een wetenschappelijke discipline werd, net zoals veel andere vakgebieden op zichzelf staande disciplines waren geworden. Er volgden rampen toen pogingen werden ondernomen om samenlevingen en sociale verschijnselen te begrijpen aan de hand van wetten en regels die vergelijkbaar waren met die in de natuurkunde, scheikunde, wiskunde en biologie. De twee wereldoorlogen waren een gevolg van deze manier van denken. Het is een empirische, positivistische manier van denken.
Het kijkt alleen naar wat er op dit moment gebeurt. Het wordt zelfs gedreven door eigenbelang. Van de oude Romeinen wordt bijvoorbeeld gezegd dat ze vroegen: ‘Wie heeft er baat bij?’, wanneer ze de oorzaken van gebeurtenissen probeerden te begrijpen. Dat is een uiterst pragmatische vraag. In plaats van te vragen wie er baat bij heeft, moeten we ons afvragen: wat is de waarheid? Om de waarheid te benaderen, mogen de samenleving en de geschiedenis niet van elkaar worden gescheiden. Als alle maatschappelijke verschijnselen in samenhang met hun historische ontwikkeling worden beschouwd, wordt het mogelijk om vollediger te begrijpen hoeveel continuïteit er is en hoeveel verandering en vernieuwing er hebben plaatsgevonden. Je kunt dan gebeurtenissen vormgeven in plaats van je erdoor te laten vormen. Je ontwikkelt je eigen wil. Zo kan een samenleving haar eigen lot bepalen door middel van haar eigen wil. Anders zullen anderen altijd hun wil van bovenaf opleggen en trachten iedereen te sturen door middel van social engineering.
Degenen die nu de grenzen van de kritiek overschrijden en aanvallen lanceren, en zich aan ons presenteren met uitspraken als ‘we willen een staat’ of ‘we moeten vechten’, denken duidelijk niet zelfstandig na. Ze bootsen anderen na. Het is een buitengewone manier van denken, als je het überhaupt al denken kunt noemen. Wat we zien, is wat we mimetisch gedrag noemen: nabootsing. Het is bijna in de mode geraakt. De een zegt iets en de ander herhaalt het gewoon. Als ze een beetje zouden nadenken, en daarbij historisch en maatschappelijk zouden redeneren, zouden ze beseffen dat deze ideeën in feite aan hen zijn opgedrongen en gebaseerd zijn op herhaling in plaats van op echt denken. Uit dit soort propaganda kan niets zinvols voortkomen, noch kan het iemand naar de waarheid leiden. Natuurlijk pleiten we niet voor een historisch en sociologisch perspectief louter om de huidige gebeurtenissen op de juiste manier te kunnen benaderen.
Iedereen die op de juiste manier wil leven, moet dit perspectief ontwikkelen. Als we er niet in slagen een juiste relatie met de geschiedenis op te bouwen, als onze band met de geschiedenis wordt verbroken, dan kunnen we onmogelijk een degelijk begrip van het hedendaagse leven ontwikkelen. Iedereen die streeft naar een rechtvaardig, egalitair en vrij leven, moet een band met de historische samenleving tot stand brengen. Als we de sociologie benaderen vanuit haar relatie met de geschiedenis, kunnen we haar als een degelijke wetenschap beschouwen. Anders, als analyses en beoordelingen uitsluitend worden gemaakt op basis van de eisen en belangen van het huidige moment, zal de samenleving onvermijdelijk in de verkeerde richting worden geleid. Het zou betekenen dat de rampen uit het verleden zich herhalen. Daar kan niets nieuws uit voortkomen. De enige manier om vertrouwen in onszelf te hebben, pessimisme te vermijden, de wereld en het universum met optimisme te benaderen terwijl we voorzichtig blijven, en te strijden vanuit onze eigen wil en rede, is door de relatie tussen geschiedenis en samenleving op de juiste manier tot stand te brengen.
Er is geen andere manier om een leven op te bouwen en de richting ervan te bepalen. Dit is geen individuele aangelegenheid. Ieder individu maakt deel uit van een samenleving, en al deze verschijnselen zijn maatschappelijk van aard. Elke gebeurtenis heeft invloed op de samenleving wanneer deze in haar sociale context wordt beschouwd. Elk woord en elke handeling heeft gevolgen voor de samenleving. We moeten daarom verantwoordelijk handelen. Een historisch en sociologisch perspectief vereist een verantwoordelijke levenswijze. Het vereist dat we verantwoordelijk handelen ten opzichte van de natuur, het universum, de samenleving en de mensheid. Als we verantwoordelijkheidsgevoel hebben, handelen we door kritisch, historisch en sociaal te denken, en komen we op voor wat de waarheid ook moge zijn.”
Bron: ANF
