Louis Lemkow, professor aan de Autonome Universiteit van Barcelona, weet maar al te goed wat racisme, uitsluiting, uitwissing en zelfs vernietiging op basis van identiteit werkelijk betekenen: eenentwintig leden van zijn familie werden tijdens de Tweede Wereldoorlog vermoord. Deze herinnering leeft nog steeds sterk in hem, en vandaag de dag komt hij openlijk in opstand tegen het gebruik door Israël van de herdenking van de holocaust als een middel om zijn genocidale aanval op Palestina te verdoezelen. Als iemand die in zijn jeugd protesteerde tegen de oorlog in Vietnam en die de rol van vrouwen bij het tot stand brengen van vrede als “absoluut onmisbaar” omschreef, sprak Lemkow met ANF Nieuwsagentschap tijdens zijn bezoek aan Istanbul voor de Conferentie voor Vrede en Democratische Samenleving. Hij benadrukte dat de Turkse regering blijk moet geven van oprechte toewijding aan het tot stand brengen van vrede en bracht een duidelijke boodschap over: “De eerste stap om deze oprechtheid te bewijzen is het waarborgen van de vrijheid van Abdullah Öcalan.”
Lemkow beschreef het proces dat in Turkije is gestart voor een vreedzame en democratische oplossing van de Koerdische kwestie als zeer belangrijk, en benadrukte dat het bespreken van vrede terwijl wapens uit de vergelijking worden verwijderd, een positieve en zinvolle stap is. Toch drong hij erop aan dat Ankara oprechte intenties moet tonen om dit proces voort te zetten. Volgens Lemkow is de duidelijkste eerste stap het waarborgen van de fysieke vrijheid van Abdullah Öcalan, die hij omschreef als de belangrijkste onderhandelaar, en het onverwijld doorvoeren van de langverwachte juridische hervormingen. Hij onderstreepte dat het isoleren en gevangen houden van Öcalan fundamenteel onverenigbaar is met de aard van elk onderhandelingsproces.
Onderwijs en de taal die we gebruiken zijn essentieel voor het socialiseren van vrede
Lemkow benadrukte dat onderwijs een van de meest cruciale elementen is om vrede in de samenleving te verankeren, maar merkte op dat dit helaas niet de manier is waarop het onderwijssysteem in Turkije functioneert. Hij benadrukte het belang om kinderen van jongs af aan een vreedzame, in plaats van polariserende, visie bij te brengen. Lemkow zei: “Alles begint met onderwijs. Daarom moeten kinderen van jongs af aan kennis maken met een vreedzame visie.” Hij onderstreepte ook het belang van taal en wees erop dat samenlevingen terminologie moeten vermijden die anderen marginaliseert of demoniseert. Lemkow haalde Israël als voorbeeld aan en herinnerde eraan hoe de Israëlische staat, terwijl hij een genocide tegen Palestina uitvoert, zelfs de herinnering aan de holocaust instrumentaliseert als manipulatiemiddel om zichzelf te rechtvaardigen.
Het discours over ‘terrorisme’ komt nu neer op een schending van de mensenrechten
Lemkow, die joods is en tijdens de holocaust 21 familieleden verloor in Auschwitz, zei: "De premier van Israël voert nu het argument aan dat ‘we de holocaust niet hebben overleefd en daarom dit moeten doen met Palestina om vandaag te kunnen overleven’. Met deze bewering bestempelt hij Palestijnen, vredesactivisten die de blokkade over zee proberen te doorbreken en vrijwel iedereen die de acties van Israël aanvecht, als ‘terroristen’. Maar wat Israël doet, is staatsterrorisme, en het pleegt genocide op het Palestijnse volk. Mensen bestempelen als ‘terroristen’ is in werkelijkheid een manipulatietechniek die vaak door staten wordt gebruikt. In Turkije bijvoorbeeld probeerden de regering en de staat advocaten die Koerdische activisten verdedigden af te schilderen als ‘terroristen’.
Dezelfde tactiek werd gebruikt tegen journalisten die verslag deden van de Koerdische kwestie. Dit is onaanvaardbaar. Rusland volgt een soortgelijk patroon en bestempelt activisten, advocaten en journalisten als ‘terroristen’. In dit stadium is het hele discours over ‘terrorisme’ zelf een schending van de mensenrechten geworden, en steeds meer mensen beginnen deze manipulaties te herkennen. Zelfs in Israël zien veel joodse burgers inmiddels wat er gebeurt. De meesten steunden aanvankelijk de regering, maar dat is veranderd. Veel Israëli's geloven niet langer dat het optreden van de staat gerechtvaardigd is en hebben een kritische, zelfs oppositionele houding aangenomen.
Er is een duidelijke parallel tussen wat Palestijnen en Koerden hebben meegemaakt
Lemkow merkte op dat hij een sterke gelijkenis ziet tussen de ervaringen van Palestijnen en Koerden. Lemkow voegde hieraan toe: "Na de Eerste Wereldoorlog onderwierp het Europese imperialisme beide volkeren aan soortgelijke projecten. De Koerden werden opgedeeld en Palestina werd overgedragen aan het Israëlische zionisme. In die zin is er een duidelijke parallel. Vandaag de dag heeft Turkije in ieder geval een proces in gang gezet met betrekking tot de Koerdische kwestie, maar dat kunnen we niet zeggen van Israël en Palestina. Er is geen vooruitzicht op vrede op korte termijn, omdat Israël de deur naar die mogelijkheid heeft gesloten, met als gevolg dat Palestijnen Israëli's zijn gaan haten. Er is een diepgeworteld gevoel van vijandigheid ontstaan: Israëli's haten nu Palestijnen, Palestijnen haten Israëli's, en het herstellen van die wederzijdse vijandigheid zal helaas vele jaren in beslag nemen.
De regering in Turkije moet ook bereid zijn risico's te nemen
Lemkow merkte op dat de weg naar vrede altijd moeilijk en complex is, en herinnerde eraan dat Catalonië al jaren met soortgelijke uitdagingen worstelt. Hij wees op het onafhankelijkheidsreferendum van 2017, dat gepaard ging met zware politie-interventies, en op de massale arrestaties van Catalaanse politici, een episode die hij vergeleek met de ontwikkelingen in Turkije. Pas na een regeringswisseling in Spanje werd een algemene amnestie afgekondigd. Hij benadrukte dat de nieuw gekozen Spaanse regering ook een aanzienlijk politiek risico nam door deze beslissing te nemen, maar toch besloot door te gaan. Lemkow zei: “Turkije moet ook risico's nemen en blijk geven van ernst ten aanzien van het proces. Abdullah Öcalan moet het recht op hoop krijgen en moet vrij zijn; de rechten van de Koerden moeten worden erkend binnen een constitutioneel kader, politieke gevangenen moeten worden vrijgelaten en de noodzakelijke juridische hervormingen moeten worden doorgevoerd. Dit is een moeilijke weg, maar wat er ook gebeurt, we mogen de hoop op vrede niet verliezen.”
Vredesprocessen zonder vrouwen zijn op een ramp uitgelopen
Lemkow zei ook: “Er is behoefte aan ingrijpende veranderingen over de hele wereld. Ik ben het eens met Abdullah Öcalans visie van een confederale, op communes gebaseerde vorm van socialisme. Dit zijn natuurlijk langdurige discussies. In Catalonië hebben we vele jaren gewerkt aan vrijheid, onafhankelijkheid en uiteindelijk het recht op zelfbeschikking. Van daaruit gaan we verder met verschillende methoden. Daarom kan ik niet beweren dat er één enkele formule of definitieve oplossing is. Wat ik wel kan zeggen is dit: vrouwen zijn absoluut essentieel voor het tot stand brengen van vrede. Hun rol is zelfs onmisbaar. In onze partij in Catalonië hanteren we een strikte regel van gelijkheid in elke eenheid, op elk gebied en op elk niveau, wat betekent dat vrouwen en mannen gelijk vertegenwoordigd zijn. Ik herhaal het altijd: zonder vrouwen is er geen vrede. Onderzoek naar eerdere vredesprocessen over de hele wereld maakt dit volkomen duidelijk. Vredesinspanningen waarbij vrouwen werden uitgesloten, mislukten in de overgrote meerderheid van de gevallen en veel ervan eindigden in een complete ramp. Juist om deze reden moeten vrouwen een voortrekkersrol spelen bij het tot stand brengen van vrede. En niet alleen vrouwen; ook kunstenaars en intellectuelen hebben een cruciale rol te vervullen.
