- Noord-Koerdistan
Drugs, prostitutie en beleid dat gericht is op sociale ontwrichting – beschouwd als belangrijke instrumenten van een ‘speciale oorlogsvoering’ die het sociale weefsel als doelwit heeft – hebben kunstenaars in Diyarbakır (Amed) ertoe aangezet actie te ondernemen.
De kunstenaars benadrukten dat kunst deel uitmaakt van het maatschappelijk verzet en de strijd voor de waarheid, en kwamen bijeen om een gemeenschappelijke strijdlijn te vormen tegen dit beleid dat gericht is op jongeren. Ze kondigden aan dat ze uitgebreide activiteiten zouden ontplooien op het gebied van cultuur en kunst.
Kunstenaar Elvan Koçer sprak met ANF Nieuwsagentschap over het werk dat zal worden verricht tegen drugs en prostitutie en over de rol van kunst in de sociale strijd.
Beleid van ‘speciale oorlogsvoering’ richt zich op sociale banden
Elvan Koçer zei dat beleid van ‘speciale oorlogsvoering’ tot de methoden behoort die het vaakst door dominante machten worden ingezet in sociale strijd, en dat het belangrijkste doel ervan is om de banden te verzwakken die de samenleving in staat stellen zichzelf in stand te houden.
Koçer zei dat er door de geschiedenis van Koerdistan heen pogingen zijn ondernomen om via oorlogen en bloedbaden verschillende doelen te bereiken, maar dat het volk ondanks al deze aanvallen zijn land niet heeft verlaten. Ze zei dat het beleid inzake speciale oorlogsvoering zich met name richt op vrouwen en jongeren:
“Door zich vooral op vrouwen en jongeren te richten, proberen ze de levensaders af te snijden die de samenleving in staat stellen te overleven en zichzelf in stand te houden, zoals sociale strijd, culturele overdracht en sociale continuïteit. Door individuen van de samenleving los te koppelen, proberen ze de samenleving ook te vergiftigen via haar eigen leden. Als we naar de geschiedenis van Koerdistan kijken, zien we dat oorlogen en bloedbaden weliswaar gedeeltelijke resultaten hebben opgeleverd, maar dat er geen sprake is van vernietiging of een definitieve overwinning voor de heersende machten.
De mensen die al duizenden jaren op dit land wonen, hebben de afgelopen eeuw alle facetten van oorlog meegemaakt. Ondanks enorme verwoestingen en bloedbaden hebben ze hun land niet verlaten.”
Sociaal verval wordt opgelegd
Koçer zei dat de sociale structuur vandaag de dag via verschillende methoden wordt aangevallen:
“Op het punt waar we nu zijn aangekomen, wordt onze samenleving geconfronteerd met het vooruitzicht van de dood, het vluchteling worden of, als mensen blijven, verval en vernietiging. Een van de gevolgen van een oorlogsvoering zonder ethische en morele principes is dan ook drugs, en een ander gevolg is prostitutie. Op deze manier worden onze jongeren losgekoppeld van de samenleving, en wordt er getracht individuen te creëren die machteloos zijn, zich schamen voor zichzelf en op zoek zijn naar een vlucht uit zichzelf.
Eerst proberen ze onze jongeren los te maken van hun sociale banden, maar daar blijft het niet bij. Deze breuk leidt ook tot vervreemding van zichzelf en van het leven. Tegelijkertijd is het een poging om de sociale structuur te ondermijnen en, via verschillende agenda’s en problemen, zowel het individu als de samenleving ongezond te maken.”
Kunst is een basis voor verzet
Koçer zei dat kunst een van de fundamentele gebieden is waarmee het historische en culturele erfgoed van de samenleving naar de toekomst wordt overgebracht:
„Het meest fundamentele kenmerk van kunst en cultuur is dat het diepgewortelde en krachtige middelen van overdracht zijn. Kunst brengt de culturele, historische en sociologische erfenis van duizenden jaren samen met esthetiek en maakt er een herkenningspunt voor de samenleving van. Haar rol vormt een basis voor verzet dat verder reikt dan de industriële sfeer. Dit geldt in ieder geval voor samenlevingen zoals de onze, die verwikkeld zijn in een sociale strijd.”
De rol van kunst is om het juiste, het sociale en de toekomst te verbinden met het verleden, en zo de wortels van de samenleving te verdiepen en te versterken. Door dit op deze manier te begrijpen en in de praktijk te brengen, streven we ernaar onze maatschappelijke verantwoordelijkheden na te komen. Als Koerdische kunstenaars definiëren we zo de taak die we onszelf hebben gesteld.”
Koerden hebben een sterk collectief geheugen
Koçer zei dat het collectieve geheugen van het Koerdische volk sterk blijft:
„Het collectieve geheugen van het Koerdische volk en de Koerdische kunstenaars is nog steeds zeer sterk. Daardoor kunnen zij heel snel zien hoe elk werk dat zij op hun eigen vakgebied verrichten, weerklank vindt binnen de sociale structuur. De belangrijkste basis hiervoor is dat het dagelijks leven van Koerden grotendeels sociaal en collectief is.
Wij zijn geen samenleving die bestaat uit kunstenaars en individuen die door de kapitalistische moderniteit zijn geïsoleerd, die louter consumeren en individualistisch leven. Wij zijn een collectieve samenleving, met onze kunstenaars, arbeiders en werklieden, vrouwen en jongeren. Dit is het meest fundamentele kenmerk dat in ons geworteld is en dat ons tot nu toe overeind heeft gehouden en heeft laten strijden.”
Kunstenaars zullen hun werk intensiveren
Koçer zei dat kunstenaars hun werk de komende periode zullen intensiveren, met name in Diyarbakır en andere steden: „In dit kader zullen we onze activiteiten uitbreiden, vooral in Diyarbakır en onze andere steden, om de kracht van kunst te laten zien om mensen te transformeren, te vernieuwen en te verbinden met de samenleving. Naast het creëren van ruimtes waar onze jongeren zich kunnen uiten, zullen we activiteiten en projecten organiseren waarin zij zichzelf kunnen herkennen. Kunst is niet alleen een domein dat bestaande problemen in beeld brengt, maar ook een domein dat het gevoel en het idee van een alternatief leven creëert. In dit opzicht moeten we jongeren betrekken bij de artistieke productie.”
Kunst moet nieuwe vensters openen
Koçer zei dat kunst een pioniersrol kan spelen in processen van verandering en transformatie:
“Het creëren van de taal en esthetiek van het nieuwe tijdperk, het leggen van de basis en het scheppen van de mogelijkheden voor hoe dit naar de toekomst zal worden overgebracht, en tegelijkertijd ervoor zorgen dat het blijvend is, behoren tot het domein en de verantwoordelijkheid van de kunst. De transformatie ervan tot een esthetisch beeld binnen de samenleving betekent ook dat het voortleeft in de gedachten van mensen en blijvend wordt.
Kunst is het gebied dat het meest behoefte heeft aan de dynamiek die voortkomt uit verandering en transformatie. Daarom heeft kunst een baanbrekende missie. Kunst is het eerste gebied dat nieuwe vensters opent, nieuwe woorden en ideeën creëert en nieuwe mogelijkheden van het abstracte naar het concrete omzet. Dit is inherent aan haar aard.”
Als kunstenaars hebben we de verantwoordelijkheid om de esthetiek en de taal van het bouwproces te diversifiëren en duurzaam te maken. Deze belofte doen we met trots aan onze mensen.”
