Het Congres van Koerdische Democratische Samenlevingen in Europa KCDK-E) heeft ter gelegenheid van 1 mei een verklaring uitgegeven, die als volgt luidt:
“We leven in een tijd waarin de machthebbers wereldwijd hun wil opleggen aan alle geledingen van de samenleving. In haar streven naar maximale winst heeft de kapitalistische moderniteit de waarden van de mensheid vernietigd, het individualisme en egoïsme versterkt en het leven door ecologische verwoesting op de rand van de afgrond gebracht. Noch de samenleving, noch de natuur kan dit systeem van uitbuiting langer verdragen. Het is daarom noodzakelijk om een democratische, gemeenschappelijke, egalitaire, vrije en ecologische levenswijze op te bouwen. De weg naar dit doel ligt in eenheid en solidariteit in de geest van 1 mei, evenals in de collectieve organisatie van de strijd van arbeiders, vrouwen en volkeren.
De Koerdische en Palestijnse kwestie, de twee bepalende nationale kwesties van het hedendaagse Midden-Oosten, zijn geen toevallige problemen, maar veeleer producten en instrumenten van de overheersing door de kapitalistische moderniteit. Na de Eerste Wereldoorlog werden beide kwesties door de westerse mogendheden aangewakkerd en geïnstrumentaliseerd als onderdeel van een regionale orde die was opgezet om controle en invloed in het hele Midden-Oosten te behouden. In het geval van de Koerdische kwestie werd deze orde verankerd via de sleutelstaten Turkije, Iran, Irak en Syrië. Vandaag, meer dan een eeuw later, raken deze staten steeds dieper in een crisis. Hun voortdurende vertrouwen op dictatuur, autocratie en theocratie heeft hen in een diepe impasse gebracht. Ondanks decennia van ontneming van burgerrechten, ontkenning en onderdrukking zijn ze er niet in geslaagd het Koerdische volk het zwijgen op te leggen. De 47 jaar durende strijd van het Koerdische volk voor vrijheid heeft bewezen dat een volk zich kan doen gelden, zelfs zonder de steun van wereldmachten of andere externe actoren.
Koerden in alle delen van Koerdistan streven naar een democratische en vreedzame oplossing. De erkenning van de Koerdische realiteit kan de weg vrijmaken voor democratisering en interne stabiliteit in Turkije, Iran, Irak en Syrië, terwijl tegelijkertijd de grond voor externe interventie wordt ondermijnd, aangezien de onopgeloste Koerdische kwestie de kern vormt van de politieke en sociale crisis in deze staten.
Juist nu deze staten steeds dieper wegzakken in militarisme en een steeds sneller wordende wapenwedloop, heeft Abdullah Öcalan, samen met de Koerdische Vrijheidsbeweging, de gewapende strijd beëindigd en de strategie van de democratische politiek op de voorgrond geplaatst. Het afgelopen jaar heeft de heer Öcalan een grote historische verantwoordelijkheid op zich genomen om via dialoog met de Turkse staat de weg vrij te maken voor een rechtvaardige vrede. Vrede tussen het Koerdische volk en de Turkse staat kan het hele Midden-Oosten nieuwe hoop geven, aangezien het succes van deze vredesinspanningen ook een domino-effect zou hebben op Iran, Irak en Syrië. Koerdistan heeft het potentieel om het destructieve traject van het Midden-Oosten te veranderen.
De strijd van de arbeiders is ook een strijd tegen de onderdrukking van vrouwen, milieuvernietiging, vijandigheid jegens vluchtelingen, de uitbuiting van volkeren en de onderdrukking van geloofsovertuigingen, culturen en identiteiten. De strijd voor democratisch socialisme, met de vrijheid van vrouwen als kern, vormt de levende voortzetting van de erfenis van 1 mei.
Daarom moeten we ons vandaag sterker verenigen, samen optreden en een internationale alliantie van de onderdrukten tegen de kapitalistische moderniteit opbouwen. De gezamenlijke strijd voor vrede, vrijheid en een waardig leven is de fundamentele weg van onze tijd.”
