- Noord-Koerdistan
Het door het Ministerie van Nationaal Onderwijs ingevoerde systeem van gemeenschappelijke schriftelijke examens heeft kritiek gekregen van onderwijspersoneel. Leraren waarschuwen dat het centraliseren van examenprocedures hun doorslaggevende rol in het onderwijs en de beoordeling zal verminderen, terwijl er geen rekening wordt gehouden met verschillen in de fysieke, economische en sociale omstandigheden van scholen.
Leraren benadrukken dat het systeem verre van gelijke onderwijskansen garandeert. Ze waarschuwen dat een gestandaardiseerde benadering van beoordeling, die geen rekening houdt met de verschillende leeromstandigheden en behoeften van leerlingen, de bestaande ongelijkheden in het onderwijs verder zal vergroten.
Duygu Özbay, medevoorzitter van afdeling nr. 2 van de Vakbond voor Onderwijs- en Wetenschapsmedewerkers (Eğitim Sen) in Diyarbakır (Amed), sprak met ANF Nieuwsagentschap over het gemeenschappelijke schriftelijke examensysteem.
‘Gecentraliseerde examens maken leraren passief’
Duygu Özbay zei dat het gemeenschappelijke examensysteem de centralisatie in het onderwijs vergroot en de doorslaggevende rol van leraren bij het lesgeven en beoordelen verzwakt.
Özbay zei: „We hebben eerder al aangegeven dat het gemeenschappelijke examensysteem sterk gecentraliseerd is. Het onderwijssysteem is nog verder gecentraliseerd door de invoering van het ‘Turkije-eeuw-onderwijsmodel’ (Maarif-model), het nieuwe nationale leerplan van het Ministerie van Nationaal Onderwijs. Wij beschouwen het gemeenschappelijke examensysteem als een van de methoden die worden gebruikt om dit model te implementeren. In zekere zin probeert het ministerie het model uitgebreider en succesvoller te laten lijken. Door beoordeling en evaluatie echter zo gecentraliseerd te maken, worden leraren in de klas in een zeer passieve positie geplaatst.
Bij het opstellen van examenvragen houden wij rekening met de leergereedheid van onze leerlingen, hun levensomstandigheden, hun specifieke behoeften, de fysieke omstandigheden van de school en in hoeverre elk kind erop voorbereid is om bepaalde kennis op te nemen. Het leerproces van elke leerling is anders. Het onderwijsbeleid moet daarom rekening houden met deze verschillen. Het gecentraliseerde examensysteem functioneert echter zonder rekening te houden met de individuele omstandigheden van kinderen. Het ontneemt leraren bovendien hun beslissende rol in de klas en creëert een nog verder gecentraliseerde structuur."
'Kinderen beginnen niet vanuit gelijke uitgangsposities'
Duygu Özbay zei dat leerlingen hun onderwijs niet onder gelijke omstandigheden beginnen. Ze benadrukte dat armoede, het ontzeggen van onderwijs in de moedertaal, overvolle klaslokalen en moeilijkheden bij de toegang tot onderwijs een directe invloed hebben op leerprocessen.
Özbay zei ook: „Het is bijzonder belangrijk om te erkennen dat kinderen verschillende uitgangspunten hebben. De leeromstandigheden van een kind dat in een overvol klaslokaal zit, verschillen sterk van die van een kind dat les krijgt in wat wij beschouwen als een ideaal klaslokaal met twintig leerlingen. Er zijn ook kinderen die geen onderwijs in hun moedertaal kunnen volgen. Er zijn kinderen die in armoede leven en anderen die geen toegang hebben tot onderwijsmogelijkheden. Het onderwijssysteem moet daarom deze verschillende uitgangspunten erkennen en bovenal de ongelijkheden daartussen aanpakken.
Het recht op onderwijs in de moedertaal is een van de belangrijkste aspecten van deze ongelijkheden. Armoede is een ander aspect. We worden nog steeds geconfronteerd met de realiteit dat er kinderen zijn die geen toegang hebben gekregen tot het onderwijssysteem. Uit onze evaluaties in Diyarbakır blijkt dat er nog steeds kinderen zijn die niet naar school kunnen gaan. Er zijn maanden verstreken, maar veel kinderen blijven nog steeds uitgesloten van onderwijs omdat het schoolvervoer nog niet is opgestart en de aanbestedingen voor deze diensten nog niet zijn afgerond. Het feit dat deze kinderen worden onderworpen aan een algemeen examensysteem nog voordat ze toegang hebben gekregen tot het onderwijs, is op zich al een vorm van ongelijkheid.
Wij zijn dan ook van mening dat de problemen binnen het onderwijssysteem moeten worden opgelost voordat kinderen aan dit examensysteem worden onderworpen. Kinderen moeten het onderwijssysteem betreden met gelijke kansen. Het louter bijwonen van lessen betekent echter niet dat een kind profiteert van gelijke onderwijskansen. Als scholen en het onderwijssysteem bestaande ongelijkheden blijven reproduceren, moet die structuur eerst worden veranderd. Kinderen moeten onderwijs in hun moedertaal kunnen volgen, hun lees- en begripsvaardigheden kunnen ontwikkelen en aan het onderwijs kunnen deelnemen op basis van hun individuele behoeften."
‘Er wordt geen rekening gehouden met de leeromstandigheden van leerlingen’
Duygu Özbay zei dat zowel leerlingen als onderwijspersoneel hadden gemeld dat de vragen in de gemeenschappelijke examens buitensporig moeilijk waren en het niveau van de leerlingen te boven gingen.
Özbay vervolgde: „Tot nu toe zijn er examens wiskunde, biologie en natuurwetenschappen afgenomen. Uit reacties van leerlingen en onderwijspersoneel blijkt dat de vragen erg moeilijk waren. Het is van het grootste belang dat examens worden opgesteld door onderwijspersoneel en onder toezicht van docenten worden afgenomen. Wij kennen de individuele omstandigheden van onze leerlingen, hun niveau en hoe vaardig ze zijn in verschillende vakken. Soms vereenvoudigen we het leerplan op basis van de behoeften van de leerlingen, omdat we te maken hebben met een uiterst veeleisend leerplan.
Wanneer examens echter centraal door het ministerie alleen worden opgesteld, worden leraren gedwongen om de volledige lesstof in al zijn intensiteit over te brengen. Maar een kind is misschien nog niet klaar om die kennis op te nemen. Sommige van onze leerlingen hebben leerachterstanden uit voorgaande jaren. Het onderwijs van de kinderen is tijdens de pandemie en de aardbevingen ernstig verstoord. De leerachterstanden die tijdens die periodes zijn ontstaan, zijn nog niet aangepakt. Wij beschouwen dit als leerachterstanden.
Kunnen centraal opgestelde examenvragen werkelijk met al deze problemen rekening houden? Daar bestaan ernstige twijfels over. In wezen houdt een gecentraliseerd systeem in dat alle leerlingen aan dezelfde beoordelings- en evaluatievoorwaarden worden onderworpen. De omstandigheden van kinderen zijn echter niet gelijk. Elke gecentraliseerde methode die wordt toegepast zonder die voorwaarden gelijk te trekken, leidt opnieuw tot mislukkingen en ongelijkheid.
We beoordelen kinderen niet uitsluitend op basis van kwantitatieve gegevens. We kunnen het leerproces van een kind niet begrijpen door naar één enkel examenresultaat te kijken. We zien ook dat procesgerichte beoordeling wordt ondermijnd. Procesgerichte beoordeling houdt in dat examens worden opgesteld die aansluiten bij de omstandigheden en behoeften van een kind, waarbij rekening wordt gehouden met wat het kind kan en in welke fase het zich bevindt. Leerlingen moeten niet alleen worden beoordeeld op wat ze niet kunnen, maar ook op hun ontwikkeling en leerproces. Het huidige examensysteem sluit deze benadering echter uit. Hierdoor ontstaat een ongelijke leeromgeving voor kinderen."
‘Leraren worden gereduceerd tot gegevensinvoerders’
Duygu Özbay zei dat gecentraliseerde examens niet alleen een negatieve invloed hebben op het leerproces van leerlingen, maar ook op de professionele rol van leraren.
Özbay zei: „We zien dat de rol van de leerkracht als actieve deelnemer aan het pedagogische proces wordt uitgehold. Het feit dat leerkrachten als actieve deelnemers worden genegeerd, waarbij het ministerie zelfs bepaalt welke vragen ze mogen stellen, vormt een ernstig probleem voor het onderwijssysteem. Onze rol als leerkrachten bij het vormgeven van het pedagogische proces wordt ondermijnd. Leraren die hun leerlingen kennen, hun behoeften begrijpen en hun leerprocessen volgen, worden nu gereduceerd tot mensen die verantwoordelijk zijn voor het uitvoeren van centraal genomen beslissingen.
Het onderwijssysteem is misschien nog nooit zo gecentraliseerd geweest. We hadden ook kritiek op eerdere onderwijssystemen omdat ze gecentraliseerd waren. Maar elk nieuw systeem doet ons terugverlangen naar het vorige. Elke nieuwe maatregel confronteert ons met een nog meer gecentraliseerde structuur. Vandaag de dag legt deze praktijk ernstige druk op zowel onderwijspersoneel als leerlingen.
Door het recente beleid zijn leraren in feite gereduceerd tot administratief medewerkers wier enige taak het invoeren van gegevens is. Voorbeelden hiervan zijn het opstellen en invullen van ontwikkelingsrapporten, het centraliseren van het examensysteem, het beperken van de bevoegdheid van leraren om vragen op te stellen – waarbij slechts twee vragen aan het oordeel van de leraren worden overgelaten – en de verplichting om de examenresultaten voor elke vraag afzonderlijk in het systeem in te voeren. Onderwijspersoneel besteedt bijna al zijn tijd aan het invoeren van gegevens."
'De minister moet de werkelijke omstandigheden op scholen met eigen ogen zien'
Duygu Özbay benadrukte dat de minister van Nationaal Onderwijs scholen moet bezoeken die een getrouw beeld geven van de werkelijke omstandigheden in het onderwijs in Diyarbakır. Ze onderstreepte het belang van bezoeken aan scholen in arme wijken en dorpen, evenals aan scholen met ontoereikende faciliteiten.
Özbay zei: „De minister van Onderwijs zal Diyarbakır bezoeken. Het is van groot belang welke scholen hij kiest om te bezoeken. Zal hij scholen bezoeken waar alles van tevoren is geregeld, waar de omstandigheden verschillen van die op andere scholen, en die specifiek door het ministerie zijn geselecteerd? Of zal hij scholen bezoeken waar hij daadwerkelijk de onderwijskundige realiteit van de stad kan ervaren? Dat is voor ons het allerbelangrijkste.“
Hij zou een school in Bağlar, een school in Sur (Sûr) of een dorpsschool moeten kunnen bezoeken. Vandaag wordt ons verteld dat het Maarif-model is ontworpen rond duurzame technologie. We moeten ons echter afvragen welke scholen daadwerkelijk beschikken over de technologische infrastructuur die dit model vereist. Hebben scholen interactieve whiteboards? Zijn hun internetverbindingen toereikend? Kunnen leerlingen het warm houden in hun klaslokalen? Hebben scholen schoonmaakpersoneel? Dit zijn allemaal fundamentele problemen.
De fysieke omstandigheden op scholen zijn nog steeds niet verbeterd. Er zijn geen leraren aangesteld en er is nog steeds een tekort aan leraren op scholen en onder leerlingen. Overvolle klaslokalen vormen een groot probleem en de situatie verslechtert. Onderwijspersoneel kampt bovendien met problemen zoals het feit dat ze als overtollig personeel worden aangemerkt. Daarom kunnen we niet beweren dat het onderwijssysteem succesvol is door alleen maar te kijken naar hoe een school er van buitenaf uitziet."
Bron: ANF
