Het weven van tapijten is een eeuwenoude traditie onder het Koerdische volk, die teruggaat tot het tijdperk van de natuurlijke samenleving waarin vrouwen een leidende rol speelden. Koerdische vrouwen, en moeders in het bijzonder, houden deze aloude culturele traditie in ere. Wat in de tapijten wordt verweven, zijn niet alleen draden en patronen, maar ook de kleuren en het erfgoed van de Koerdische samenleving.
Een van de vrouwen die deze traditie in ere houdt, is de 85-jarige Xanim Qadir Yûsif, die in Kobanê woont. Ondanks haar leeftijd blijft ze het ambacht beoefenen en sprak ze met ANF Nieuwsagentschap over haar werk.
Xanim Qadir vertelde dat ze het tapijtweven van haar moeder heeft geleerd en dat elk tapijt dat ze weeft herinneringen aan vroeger oproept.
Xanim Qadir vertelde dat ze traditionele Koerdische motieven en kleuren in haar tapijten verwerkt. Ze zei: „Ik verdien al zestig jaar mijn brood met het weven van tapijten. Ik ga ermee slapen en word ermee wakker. Het is mijn grootste passie. Ik weef twee of drie tapijten per jaar, en daarmee houd ik de cultuur van onze moeders in ere.”
Xanim Qadir vertelde hoe ze het ambacht voor het eerst leerde: “Vroeger weefden moeders de tapijten waarop ze zaten met verschillende patronen. Dat trok mijn aandacht en ik leerde hoe ik het moest doen. Ik weef nog steeds tapijten. Ik begin ’s ochtends en ga door tot ’s avonds, waarbij ik met verschillende kleuren werk. Ik bewaar en draag deze cultuur voort. Sommige mensen hebben het ambacht van ons geleerd, maar tegenwoordig wordt deze traditie verwaarloosd. Daarom zeg ik dat we deze cultuur moeten beschermen.”
Xanim Qadir Yûsif zei dat ze van plan is om de rest van haar leven tapijten te blijven weven en sloot af met: “Ik heb dit ambacht geleerd door naar mijn ouderen te kijken. Het is een gekoesterd en heilig ambacht. Vroeger woonden we in tenten en lemen huizen. In de winter legden we deze tapijten op de vloer en zaten we met onze kinderen rond de kachel. Ik blijf tapijten weven tot de dag dat ik sterf. Mijn zoon, die als martelaar is gestorven, hield ook van wat ik deed. Telkens als hij thuiskwam, ging hij naast me zitten en keek hij urenlang naar me.”
Bron: ANF
