Het aantal aanvallen op vrouwen en vrouwenmoorden is de afgelopen maanden in Turkije en Koerdistan toegenomen. Volgens het rapport van mei van het platform ‘Wij zullen Femicide stoppen’ (Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu – KCDP) zijn 16 vrouwen vermoord.
In haar rapport over de eerste vijf maanden van 2026 registreerde het KCDP 118 gevallen van femicide in Turkije, terwijl de dood van 132 vrouwen werd aangemerkt als „verdachte sterfgevallen“.
Het rapport merkte ook op dat, naast femicides, het beleid dat erop gericht is vrouwen uit het maatschappelijk leven te verdringen, is voortgezet.
Nesrin Akgül, een schrijfster van de Jineology Academy, sprak met ANF over systematische aanvallen op vrouwen en mogelijke oplossingen.
De oorzaken van femicides kunnen niet uitsluitend worden verklaard door actuele gebeurtenissen
Nesrin Akgül zei dat femicides niet uitsluitend kunnen worden verklaard door hedendaagse politieke ontwikkelingen en beschreef ze als de voortzetting van een mentaliteit die geworteld is in duizenden jaren geschiedenis. Akgül zei: „De oorzaken van femicides zijn niet iets dat alleen via actuele gebeurtenissen kan worden verklaard; ze zijn de voortzetting van een mentaliteit die zich al duizenden jaren in stand houdt. Daarom is dit een structureel en historisch probleem.
Het feit dat het vandaag de dag is uitgegroeid tot zo’n diepe crisis, hangt samen met de crisis van het systeem zelf en het onvermogen ervan om een uitweg te vinden. Vooral binnen gezinsrelaties leiden de pogingen van mannen om hun macht te versterken en uit te breiden – wat we de ‘mannelijkheidscrisis’ noemen – tot een toename van het aantal vrouwenmoorden.”
Akgül vestigde ook de aandacht op de lokale dimensies van het probleem en voegde eraan toe: „Natuurlijk zijn er ook lokale aspecten. De gevolgen van de oorlog in onze regio, de politiek-islamistische mentaliteit van de huidige regering en de commodificatie van vrouwen in het kader van de kapitalistische moderniteit verdiepen deze crisis.
De patriarchale mentaliteit in de samenleving heeft het instituut van het gezin onhoudbaar gemaakt. Een beleid dat geen oplossingen biedt en het nalaten van adequate juridische, sociale en educatieve maatregelen zorgen ervoor dat de vrouwenkwestie uitgroeit tot een ‘mannelijkheidsprobleem’ en leiden tot de uitbreiding van het beleid van vrouwenmoord.”
De opbouw van communes samen met vrouwen moet een leidend principe zijn
Nesrin Akgül zei dat de oplossing voor beleid gericht op vrouwen ligt in communalisering en stelde dat het nieuwste paradigma van Abdullah Öcalan hiervoor een kader biedt. Akgül zei ook:
„De commune verwijst, vanuit haar aard, naar wat buiten de staat bestaat; dat is haar ideologische definitie. Als we de staat definiëren als ‘de mannelijke geest’, dan zijn degenen die buiten de staat blijven zowel volkeren als vrouwen in termen van genderidentiteit. De gemeenschap is de zoektocht naar een alternatief leven door degenen die buiten het systeem zijn geduwd, en het is een mechanisme waarmee de samenleving zichzelf weer opbouwt vanaf de plekken waar ze gewond is geraakt.
Het is veelzeggend dat in het Manifest voor Vrede en een Democratische Samenleving van Abdullah Öcalan de opbouw van communes samen met vrouwen als een fundamenteel principe wordt beschouwd, omdat de bron van maatschappelijke crises ligt in de relaties tussen vrouwen en mannen. Het communaal socialisme streeft ernaar deze relaties opnieuw vorm te geven door middel van ‘vrij samenleven’. Het is de geest van vrouwen die deze onbalans zal omkeren. Dit opbouwproces betekent niet louter een formeel bestaan. Het betekent dat mannen afstand nemen van het patriarchale denken en samen met vrouwen zowel fysiek als intellectueel een nieuw leven opbouwen.”
Gemeenschappen moeten hun eigen manier van denken ontwikkelen
Nesrin Akgül ging ook in op de bedenkingen tegen de gemeenschapsvorming en stelde dat het een paradigma is dat haalbaar is en dat succes afhangt van geloof. Akgül zei: „Geloof leidt tot succes. Men moet geloven dat de geschiedenis zich in deze richting beweegt en dat het werkelijkheid kan worden. Of het lukt, hangt volledig af van de strijd die ervoor wordt gevoerd. De commune moet haar eigen manier van denken ontwikkelen. Maar dit vereist passie, doorzettingsvermogen, vrijwillige inzet en een gemeenschappelijk systeem van kameraadschap. Hoe socialer we worden en hoe meer we voor de samenleving leven, hoe meer dit kan worden gerealiseerd.
Alle sociale utopieën beginnen met geloof. Het is als een reis van duizend kilometer die begint met de eerste stap.”
