De Koerdische vertegenwoordiger Abdullah Öcalan heeft zich met een uitgebreide boodschap gericht tot de internationale „Peace and Democratic Integration Conference“ in Londen. De tweedaagse conferentie richt zich op internationale ervaringen met vredesprocessen en het belang daarvan voor een democratische en politieke oplossing van de Koerdische kwestie. Öcalan sluit in zijn boodschap aan bij zijn oproep tot vrede en een democratische samenleving van 27 februari 2025 en verklaart dat het destijds geopende politieke perspectief nu in de praktijk verder moet worden uitgewerkt.
Centraal in zijn boodschap staat het concept van democratische integratie. Öcalan verstaat hieronder geen assimilatie en geen afstand doen van maatschappelijke autonomie, maar de vrijwillige deelname van een democratisch georganiseerde samenleving aan een democratische republiek op basis van collectieve rechten. Blijvende vrede vereist veel meer dan het einde van het gewapende conflict: wettelijke garanties, een democratisering van de republiek, de vrije ontwikkeling van taal en cultuur, versterkt lokaal zelfbestuur en maatschappelijke organisatie.
We geven de tekst van de boodschap hieronder weer:
„Mijn oproep tot vrede en een democratische samenleving van 27 februari 2025 heeft de deur naar een nieuwe fase geopend. De PKK-beweging, de democratische politiek, de partijen die in het Turkse parlement vertegenwoordigd zijn en, in bredere zin, de Turkse samenleving hebben deze oproep opgepakt. Nu is het tijd om door deze geopende deur verder te gaan. De thema’s die u tijdens deze conferentie behandelt, hebben precies betrekking op de taken die op deze drempel voor ons liggen. Door terug te grijpen op internationale ervaringen en Koerdische perspectieven en door te discussiëren over hoe een politieke openstelling kan uitmonden in duurzame vrede, geeft u deze oproep concrete invulling.
Vrede kan niet worden bereikt met één enkel verdrag of één enkele wet. Het neerleggen van de wapens is een begin. Duurzaam is de opbouw van een democratische samenleving. De overgang van een gewapend conflict naar duurzame vrede vereist een politieke, juridische, institutionele en maatschappelijke verandering op de langere termijn. Het eigenlijke doel van deze verandering is de opbouw van een democratische samenleving. Naar mijn mening is revolutie geen machtswisseling, maar transformatie door opbouw. Een met geweld veroverde „vrijheid“ keert zich binnen korte tijd om in het tegenovergestelde van de waarden waarvoor werd gestreden. Zonder vrede in waardigheid kunnen democratie en vrijheid geen blijvend bestaan hebben; in de schaduw van de wapens kan noch democratie zich ontwikkelen, noch kan maatschappelijke vrede wortel schieten.
De duizendjarige banden tussen de Koerden en de Turken, Perzen en Arabieren zijn niet gebaseerd op een wederzijds uitsluitende tegenstelling, maar ondanks alle ups en downs op een wederzijdse dialoog. Vandaag de dag is het mogelijk om deze relaties te vernieuwen door middel van democratische integratie, zonder assimilatie en zonder scheiding. Separatistische oplossingen sluiten niet aan bij de realiteit van deze regio, waar volkeren, culturen en geloofsgemeenschappen met elkaar verweven leven. Het recht op broederschap is daarentegen gebaseerd op historische en sociologische realiteiten.
De relaties tussen de Koerden en de Turken, Perzen, Arabieren en de andere volkeren in deze regio kunnen niet worden opgelost door grenzen te trekken. Miljoenen Koerden wonen in de grote steden van de landen in deze regio. Een scheiding volgens het patroon ‘de Koerden in het noorden, de Turken in het zuiden’ komt bijvoorbeeld noch overeen met de historisch gegroeide verbondenheid, noch met de maatschappelijke nabijheid. Integratie is het tegenovergestelde van assimilatie: assimilatie doet identiteiten verdwijnen en versterkt vijandigheid; integratie brengt mensen samen en schept vrede en broederschap. Deze integratie betekent de vrijwillige deelname van een democratische samenleving aan een democratische republiek binnen het kader van collectieve rechten en met behoud van haar eigen bestaan.
De door mij opgerichte PKK is onder de omstandigheden van haar tijd ontstaan als een strijd om het voortbestaan. Zij heeft het bestaan van de Koerden bewezen en de keten van ontkenning doorbroken. In de wereld van het jaar 2025 is het Koerdische volk een historische realiteit die niet langer kan worden ontkend. Daarom is de historische taak van onze beweging volbracht. Zoals elke revolutionaire structuur moet ook zij, wanneer haar missie is volbracht, zich verder ontwikkelen tot een nieuwe vorm. De ontbinding is noch een einde, noch een capitulatie, maar de overgang naar een nieuwe historische fase. Vasthouden aan de oude vorm zou iedereen schaden, in de eerste plaats de Koerden.
De wapens mogen niet langer worden verheerlijkt; nu moet de samenleving worden opgebouwd. De strategie van de nationale bevrijdingsstrijd heeft plaatsgemaakt voor de democratische politiek. Onze krachtigere wapens zijn het woord, het recht en de georganiseerde samenleving. Een volledig democratische politiek is alleen mogelijk onder normale omstandigheden, waarin niet alleen de wapens zwijgen, maar ook geweld en de wederzijdse dreiging van oorlog zijn uitgebannen.
Een Turkije waarin de Koerden met hun democratisch bewustzijn een rol spelen, wordt een echte democratische republiek. In Turkije en het Midden-Oosten mag het doel niet afscheiding zijn, maar het gezamenlijk opbouwen van een echte democratie.
De uitweg uit de crisis in het Midden-Oosten ligt niet in het zoeken naar nieuwe natiestaten die bestaande grenzen doorbreken, maar in het nieuw leven inblazen van wat de volkeren met elkaar verbindt – dat wil zeggen in een op integratie gericht onderhandelingsproces en in de opbouw van lokale democratische netwerken.
Beste vrienden en vriendinnen,
Dat een politieke openstelling uitmondt in duurzame vrede, kan niet worden bereikt door de beslissing van slechts één partij. Integratie vereist wederzijdse stappen, begrip en erkenning van het leed van de andere partij. Een proces dat niet door juridische overeenkomsten wordt gewaarborgd, kan niet verder reiken dan een kortstondige fase van conflictvrijheid. Duurzame vrede vereist daarentegen dat democratische politiek zijn weg vindt naar het dagelijks leven, naar de wijken, de steden en de instellingen. Tegelijkertijd moeten onze gevoelens en onze denkwijzen zich aanpassen aan de nieuwe omstandigheden.
Zonder rechten kan het bestaan geen status verwerven; de democratische strijd mist dan zijn basis. De noodzakelijke waarborgen liggen in de erkenning van de democratische samenleving, de vrije ontplooiing van taal en cultuur, een uitgebreid recht op lokaal zelfbestuur en in het feit dat grondwettelijk burgerschap en vrije burgers elkaar aanvullen. Zolang het eenzijdige en centralistische recht van de natiestaat niet door grondwettelijke en wettelijke hervormingen wordt hervormd, kan er geen vertrouwen ontstaan. Als de republiek niet wordt gedemocratiseerd, kan ook democratische integratie niet worden gerealiseerd.
Mensen die betrokken waren bij de gewapende strijd moeten de mogelijkheid krijgen om terug te keren naar het politieke en maatschappelijke leven en verantwoordelijkheid op zich te nemen binnen de democratische politiek. Wanneer dit proces is afgerond, worden deze vrienden actieve deelnemers aan het democratische debat, het rechtssysteem en het maatschappelijke leven. Democratische integratie betekent deel uitmaken van de samenleving en een actieve rol spelen in een ongewapende, geweldloze fase.
De vormen van participatie die de overgang van een politiek van conflict naar een democratische politiek zullen ondersteunen, beperken zich niet tot parlementaire vertegenwoordiging en verkiezingen. Netwerken van lokale democratie, wijk- en gemeenteraden, coöperaties, politieke partijen, het maatschappelijk middenveld en lokale besturen vormen de levensaders van deze overgang. Democratische politiek omvat elke vorm van organisatie en handelen waardoor de samenleving politiek handelingsbekwaam wordt.
Constitutionele en institutionele regelingen moeten de politieke, regionale, taalkundige en culturele diversiteit niet tegemoet treden met het project van een homogene natie, maar met het begrip van de democratische natie. De democratische natie is een politiek model waarin verschillende identiteiten een gemeenschappelijk recht op gelijkheid, vrijheid en broederschap delen. Verschillen in taal, geloof, cultuur en regionale verbondenheid vormen een rijkdom. De dwang tot homogeniteit heeft in deze regio crises veroorzaakt; de erkenning van diversiteit vormt daarentegen de grondwettelijke basis voor een oplossing.
Aangezien het bestaan concreet vorm krijgt in taal en cultuur, vereist de erkenning ervan dat de belemmeringen die onderwijs en culturele ontplooiing in de weg staan, worden weggenomen.
In een duurzame oplossing zijn lokale en regionale besturen niet louter instanties die de centrale overheid ontlasten, maar lokale democratische besturen die het maatschappelijk leven vormgeven. De organisatie van de democratische samenleving functioneert onder hetzelfde politieke dak als de natiestaat en door de directe participatie van de samenleving. Het zwaartepunt van de oplossing ligt niet in centraal gebundelde bevoegdheden, maar in een lokaal verankerd en diepgeworteld democratisch recht en maatschappelijke organisatie. De vorming van raden op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg, cultuur, economie en politiek laat de kiemen van de democratische samenleving ontstaan.
Vrouwen, minderheden, het maatschappelijk middenveld en de media zijn geen vredeskwesties die ‘later’ kunnen worden opgelost, maar zijn nu al actieve actoren in dit proces. De vrouwenkwestie is een van de fundamentele vraagstukken waarmee de democratische samenleving wordt geconfronteerd. De vrijheid van vrouwen en ecologisch bewustzijn vormen de ruggengraat bij de opbouw van een democratische samenleving. Verschillende identiteiten, geloofsgemeenschappen en maatschappelijke groepen moeten actoren zijn in het gemeentelijk werk. Zonder hun effectieve betrokkenheid kunnen juridische hervormingen geen wortel schieten en kan er evenmin maatschappelijk begrip worden bereikt.
Beste vrienden en vriendinnen,
mijn oproep aan de volkeren van Turkije en aan deze conferentie luidt: het doel is niet de scheiding, maar de gezamenlijke opbouw van een echte democratie. De Koerdische kwestie is allang niet meer alleen de kwestie van één enkel volk; het is een gezamenlijke toekomstkwestie van Turkije en het Midden-Oosten. Van u wordt verwacht dat u deze overgang en de theoretische inzichten in de praktijk brengt en internationale ervaringen koppelt aan het historische fundament van broederschap in deze regio en deze concreet vormgeeft.
In een Midden-Oosten waar de Koerdische kwestie onopgelost blijft, is het onmogelijk om voor iedereen een vreedzamere, veiligere en leefbaardere toekomst op te bouwen.
De weg daar naartoe loopt via wederzijdse stappen, wettelijke garanties en een democratische organisatie die alle geledingen van de samenleving doordringt. Op de drempel van een nieuw tijdperk gaat het er niet om de staat te vernietigen, maar om een vrije samenleving op te bouwen.
Dit proces is niet gericht tegen een bepaalde maatschappelijke groep, noch uitsluitend gericht op een bepaalde groep. Het is een uitgestoken hand naar iedereen die zich inzet voor een oplossing, voor vrede en democratische waarden, en een oproep tot gezamenlijke actie.
Met vriendelijke groeten en mijn respect
Abdullah Öcalan”
Bron: ANF
