cold

De koude oorlog weer paar graden heter / Bert Bakkenes

Er zijn figuren in deze wereld die nooit in staat lijken ook maar enige les te leren. Steeds opnieuw rennen ze tegen dezelfde muur aan. Dat dit gevaarlijk is en veel mensen het leven kan kosten interesseert de aanstokers niet. Zij hebben een doel voor ogen, en dat doel willen ze met alle geweld bereiken. Het zal niemand verbazen dat deze regels slaan op de nieuwe spanningen tussen Rusland en het oorlogszuchtige westen. Spanningen die eigenlijk niet nieuw zijn, maar onderdeel van de waanzinnige hetze tegen Rusland en het Russische volk. Laten we maar weer eens kijken naar de meest recente episode in deze tragedie, die ons noodlot weer een stapje dichterbij brengt.

Een paar weken geleden werden een voormalige Russische spion en zijn dochter onwel aan getroffen op een bankje in Salisbury, en kleine stad in Wiltshire. Niemand wist precies wat er met de twee personen aan de hand was, maar na onderzoek bleken zij in aanraking te zijn gekomen met een chemische stof die het zenuwstelsel aantast. Ze werden naar het ziekenhuis gebracht, waar ze nog steeds verblijven. De man is nog in een kritische toestand, zijn dochter knapt al weer op. Meteen toen dit alles bekend was geworden, kwam een enorme propagandamachine op gang. Wat was namelijk het geval; de man had in Rusland gespioneerd voor de Britse geheime dienst, en veel agenten verraden. Hij werd in Rusland gevangen gezet, maar na een aantal jaren geruild tegen Russische agenten die in het westen waren gepakt. Sinds die tijd woonde hij in Groot Brittannië.

De Britse regering twijfelde geen seconde en beweerde meteen dat Moskou achter de vergiftiging zit. Gelijksoortige aanvallen zouden eerder zijn gebeurd. Het onderzoek was nog niet eens echt begonnen, om over bewijzen maar helemaal te zwijgen. Maar dit maakte voor May en haar ministers niets uit. Rusland was de boosdoener, en daar mocht niemand aan twijfelen. Ieder die dat toch deed en aangaf dat eerst de resultaten van het onderzoek moesten worden afgewacht, werd praktisch voor landverrader uitgemaakt. Er was maar een versie van het gebeuren, en dat was de regeringsversie. Geen discussie mogelijk. Intussen zijn we een paar weken verder, en nog steeds is er geen enkel bewijs op tafel gekomen dat de beschuldigingen tegen Rusland onderbouwd. Er lopen allerlei onderzoeken, maar voor de politiek is dat niet belangrijk. Rusland moet schuldig bevonden worden, dus blijft men dat ook hardnekkig beweren.

De ene fanatieke uitspraak volgde al snel de andere, en op een zeker moment werden 60 Russische ambassade en consulaat medewerkers uitgewezen. De actie van de Britse regering werd gevolgd door de VS, een aantal Europese landen en de NAVO. Dit alles gebeurde zonder dat er ook maar een snipper bewijs tegen Rusland openbaar was gemaakt. Sommige bronnen beweerden dat de geheime diensten de bewijzen intussen in handen hadden. Maar uit die hoek zijn al zo veel leugens gekomen, dat er erg aan deze bewering getwijfeld moet worden.

Rusland heeft vanaf het begin gezegd niets met de aanslag op de man en zijn dochter te maken te hebben. Na de Britse uitwijzingen stuurde Moskou een aantal Britse diplomaten naar huis, en de andere landen die in actie zijn gekomen, zullen met gelijksoortige maatregelen te maken krijgen. Dat is ook terecht, want Moskou kan deze nieuwe episode, in een intussen lang jarige hetze, niet zo maar voorbij laten gaan. Zo is de ruzie intussen hoog opgelopen, en dat kan uiteindelijk serieuze gevolgen hebben voor ons allemaal.

Laten we gewoon even naar de feiten kijken. De spion en zijn dochter zijn in aanraking gekomen met een stof die ooit in de Sovjet Unie gemaakt zou zijn. Als dat al waar is, en er zijn voldoende twijfels, is het een middel wat al heel lang bestaat. Dat betekend dat ook anderen dit middel vrij eenvoudig hebben kunnen aanschaffen of namaken. Geen bewijs dus. Verder is ook het tijdstip van belang. De vergiftiging vond plaats kort voor de Russische presidentsverkiezingen en paar maanden voor het FIFA Wereld Cup voetbaltoernooi in Rusland deze zomer. Als Rusland de man uit de weg had willen ruimen, zou men nooit in actie gekomen zijn zo kort voor deze belangrijke gebeurtenissen. Daar komt nog bij dat de verrader jarenlang in een Russische gevangenis heeft gezeten, en het voor de Russische autoriteiten een koud kunstje zou zijn geweest om hem in die tijd naar het hiernamaals te helpen. Dat is niet gebeurd, dus waarom dan nu juist wel?

Zoals met alle zaken die met geheime diensten te maken hebben, zullen we het volledige antwoord op deze vraag nooit krijgen. Maar eigenlijk is er maar een conclusie mogelijk; de Britten of de Amerikanen, of beiden, hebben de aanslag zelf uitgevoerd om een nieuwe reden te hebben om Rusland aan te vallen. Sommige zeggen dat men misschien hoopte dat Vladimir Poetin dan minder stemmen zou krijgen tijdens de verkiezing van 18 maart. Als dat het plan was, is het totaal mislukt, want de President kreeg veel meer stemmen dan vorige keer. Dit kan ook geen verklaring zijn want dit soort dingen is meestal geen korte termijn werk. Geheime diensten en hun meesters denken in jaren, niet in weken of maanden. Aanvallen zoals deze zijn meestal onderdeel van een lang geplande strategie. We weten al jaren dat vooral de Amerikanen steeds opnieuw zoeken naar een reden om Rusland militair aan te vallen. Deze plannen zijn enigszins in de verdrukking gekomen door de verkiezing van Trump, maar nooit opgegeven.

Wat er in Salisbury is gebeurd is niet voldoende om een oorlog tegen Rusland te beginnen, maar het draagt wel weer bij aan de sfeer die zo’n oorlog mogelijk maakt. Precies dat is waarschijnlijk de bedoeling geweest. Het aantal diplomaten dat intussen is uitgewezen over en weer is sinds 1945 nog nooit zo hoog geweest. Dat betekend dat de afstand tussen de twee machtsblokken alleen maar groter is geworden. Hoe groter die afstand, hoe groter de kans is dat een oorlog op een zeker moment zal uitbreken. Wat we nu hebben gezien is het verder creëren van de juiste omstandigheden voor zo’n oorlog. Stoltenberg van de NAVO gaf dit ook al enigszins aan. Hij sprak niet alleen over de aanval op de voormalige spion, maar haalde ook de toetreding van de Krim tot de Russische Federatie, en de oorlog in de Donbass aan, toen hij de NAVO maatregelen bekent maakte. Er moet een beeld ontstaan van een nietsontziende vijand in het oosten. Zo hoopt men de weg naar een oorlog te openen.

Gelukkig zien we dat Rusland wel tegenmaatregelen neemt, maar dat met beleid doet. De rust die van het Kremlin uit gaat heeft al eerder de westerse provocaties te niet gedaan. Dit weer tot grote woede van zowel Londen en Washington, waar men iedere dag probeert om het vuur verder op te stoken. Deze ontwikkelingen zullen voorlopig doorgaan, want de westerse oorlogszucht kent geen grenzen. Overigens heeft Poetin recent laten weten dat Moskou nieuwe wapens heeft ontwikkeld waar in het westen geen verweer tegen bestaat. Dit om het zogenaamde Amerikaanse raketschild buitenspel te zetten. Dit is een belangrijk punt omdat het de balans hersteld die door het raketschild verstoord was geraakt. Een oorlog heeft alleen zin als de aanvallende kant denkt er mee weg te kunnen komen. Als de balans weer is hersteld bestaat zo’n voordeel niet meer. Dit kan een wereld van verschil maken.

Maar ondanks dat moeten we een ding niet vergeten; als de Amerikanen een mogelijkheid zien om Rusland aan te vallen door Europa op te offeren zullen ze dat zonder meer doen. Dat betekend dat we hier allemaal op een gigantische bom zitten die ieder ogenblijk kan afgaan. Deze bom kunnen we alleen onschadelijk maken door met Washington te breken. Een andere weg bestaat niet. Het westen zal Rusland nooit kunnen verslaan, dat is Napoleon niet gelukt en ook Hitler niet. Beiden werden voor de poorten van Moskou verslagen. Ook deze keer zal het niet anders zijn. Wat Napoleon en Hitler niet konden, kunnen de als westerse leiders verkleed gaande huidige misdadigers, al helemaal niet. Maar ons allemaal in een bloedige slachtpartij storten kunnen zij wel. Het zal in de komende tijd onze taak zijn om precies dat te voorkomen, met alle middelen die we kunnen vinden. We overdrijven niet als we zeggen dat dit een zaak van leven of dood is.