In het tweede deel van zijn interview met ANF Nieuwsagentschap zei Remzi Kartal, medevoorzitter van Kongra-Gel, dat “de aanpak en uitspraken van de Turkse minister van Buitenlandse Zaken Hakan Fidan een weerspiegeling zijn van het beleid van de staat om het bestaan van de Koerden te beschouwen als een vijand, een bedreiging en een rode lijn”.
Het eerste deel van dit interview vindt u hier.
De Turkse minister van Buitenlandse Zaken, Hakan Fidan, verlaat Damascus niet. Hij spreekt met dreigementen tegen het Koerdische volk en Rojava, en elke keer zegt hij: “Onze tolerantie is ten einde” of “We accepteren dit niet.” Als rechtvaardiging wordt gesteld dat naast de Koerdische Arbeiderspartij (PKK) ook de Volksbeschermingseenheden (YPG) hun wapens moeten inleveren bij de Syrische regering. Hoe beoordeelt u de aanpak van Fidan? Hangen deze woorden samen met het lopende proces?
De aanpak en uitspraken van de Turkse minister van Buitenlandse Zaken Hakan Fidan zijn inderdaad een weerspiegeling van het beleid van de staat om het bestaan van de Koerden als een vijand, een bedreiging en een rode lijn te beschouwen. De politiek van Hakan Fidan is niet verder gegaan dan dit kader. Met zijn taalgebruik, houding en dreigementen voert hij dit beleid ten aanzien van Rojava op zeer hoog niveau uit, op een respectloze en openlijke manier.
Dit beleid is noch geschikt voor het proces in Noord-Koerdistan (Bakur), noch voor het proces in Imrali. Abdullah Öcalan en de staat zijn de twee partijen in dit proces. Het door Öcalan geïnitieerde proces houdt in dat de staat zijn vijandigheid jegens het Koerdische volk moet opgeven, zijn ontkenning en vernietiging moet staken en het bestaan van de Koerden moet erkennen. In ruil daarvoor zou het Koerdische volk de staat erkennen als hun eigen staat, als de gemeenschappelijke staat van zowel het Turkse als het Koerdische volk.
Zoals Abdullah Öcalan heeft gezegd, heeft de alliantie tussen de Koerdische en Turkse naties tijdens de Ottomaanse periode een groot rijk en een grote beschaving voortgebracht. Maar deze alliantie werd verbroken door het politieke concept van de kapitalistische moderniteit. Racisme en de vorming van een natiestaat legden de basis voor deze staat. Ook het racisme tegen Koerden begon. Aan het begin van de republiek bestond er een Koerdisch-Turkse alliantie. Na de oprichting van de republiek werd de ontkenning van de Koerden echter staatsbeleid, omdat de Turkse staat in de greep was van de paranoia van verdeeldheid. In die tijd zagen zij de Koerdische kwestie als verdeeldheid.
Maar nu zegt Abdullah Öcalan: “Nee, het gaat niet om verdeeldheid. Koerden en Turken willen een democratische samenleving en een democratisch, vreedzaam land opbouwen op basis van deze staat, onze staat.” Dit concept zal beide volkeren versterken; het Koerdische en het Turkse volk zullen blijven bestaan binnen deze staat, als de staat van ons allemaal.
Vandaag de dag is er in Syrië geen staat, geen politiek, geen wetgeving. De situatie in Damascus is duidelijk. Wat er met de Alawieten is gedaan, wat er met de Druzen is gedaan, is evident. De reden hiervoor is het regime in Damascus zelf, omdat er geen wetgeving en geen systeem is. De componenten van Syrië ontbreken.
Op basis waarvan zegt Hakan Fidan dat de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF), het Autonome Bestuur, de YPG (Volsbeschermingseenheden)en de Vrouwelijke Volksbeschermingseenheden (YPJ) zichzelf moeten ontbinden en zich moeten overgeven aan Hayat Tahrir al-Sham (HTS)? Dit is vijandigheid tegen het Koerdische volk. Dit is een eis om de verworvenheden van het Koerdische volk teniet te doen. Daarom is het beleid van Hakan Fidan uiterst gevaarlijk. Met een dergelijk beleid zal er geen vrede komen in Turkije en zullen de problemen in Syrië niet worden opgelost.
Sommige Koerdische partijen en kringen uiten kritiek en zeggen: “Waarom willen we geen staat? Waarom wordt Rojava Koerdistan geen staat?” Zijn deze eisen haalbaar en hoe beoordeelt u deze kritiek?
Wij beschouwen deze kritiek als zeer bekrompen en niet passend bij de omstandigheden van het Koerdische volk en de algemene geografie van Koerdistan. In de wereld van vandaag, en vooral in de afgelopen eeuw, hebben we een politiek gezien die de vrijheid van volkeren baseert op de natiestaat. Abdullah Öcalan, en in feite ook de PKK die op deze basis werd opgericht, streefden ooit naar een verenigd en onafhankelijk Koerdistan. De politiek en strijd van Abdullah Öcalan kwamen echter tot een duidelijke conclusie: de natiestaat is het concept van de kapitalistische moderniteit. Het herontwerpt volkeren naar eigen belang en wakkert oorlogen tussen hen aan. Het handhaaft zijn politiek en soevereiniteit door middel van deze oorlogen.
Het meest voor de hand liggende voorbeeld is het Midden-Oosten. Al honderd jaar wordt daar precies deze politiek gevoerd. Het Koerdische volk, het Turkse volk, het Arabische volk en het Perzische volk leven daar samen. Een dergelijk concept functioneert precies zoals zij willen: de oorlogen tussen volkeren gaan door en zij handhaven dit systeem ten koste van de volkeren door middel van financieel kapitaal en de oorlogsindustrie.
Daarom zegt Abdullah Öcalan dat vrijheid onlosmakelijk verbonden is met veiligheid. De vrijheid van het Koerdische volk bestaat alleen met de veiligheid van het Koerdische volk. Als een volk altijd veroordeeld is tot oorlog en conflict, als dit hun lot wordt, dan zal hun vrijheid niet permanent zijn; het zal een ramp zijn. Daarom hebben mensen veiligheid nodig. Als Koerdisch volk en democratische krachten baseren wij onze veiligheid op Abdullah Öcalan.
Vandaag de dag leven volkeren samen, vooral in Noord- en Oost-Syrië. Ten oosten van de Eufraat is de Arabische bevolking zelfs groter dan de Koerdische bevolking. Wat wil Damascus? Damascus wil de Koerden van de Arabieren scheiden. Wat wil Turkije? Turkije wil ook de Koerden van de Arabieren scheiden. En wat zegt Abdullah Öcalan? “Wat je ook doet, laat de Koerden niet geïsoleerd achter; laat de Koerden allianties vormen met andere volkeren en groeperingen op basis van vrijheid en democratie.”
Vandaag de dag is democratische autonomie in Noord- en Oost-Syrië precies dat, en we moeten de alliantie van volkeren versterken. We moeten de fascistische en racistische politieke concepten onwerkzaam maken, evenals de internationale concepten die oorlogen tegen volkeren willen voeren. In Koerdistan, en in het Midden-Oosten in bredere zin, moeten we als samenlevende volkeren een systeem opbouwen op basis van vrijheid en vrede.
In het kader van dit proces heeft de PKK zichzelf ontbonden en heeft een groep guerrillastrijders hun wapens verbrand. Als het proces mislukt, wat zijn dan uw prestaties, wat zijn de prestaties van de staat en wat voor situatie zou er dan ontstaan?
Ons volk moet volledig vertrouwen hebben in zichzelf. Tot op heden heeft ons volk deze fase bereikt dankzij het leiderschap van Abdullah Öcalan en de pioniers van de strijd. De strijd gaat door. In een tijd waarin de Koerden politiek, spiritueel en qua geloof tot niets waren gereduceerd, heeft deze strijd zich niet teruggetrokken, maar juist versterkt.
De guerrilla blijft op haar plaats. Symbolisch hebben 30 kameraden hun wapens verbrand. Ze hebben hun standpunt kenbaar gemaakt. Ze hebben hun overtuigingen en standpunten gepresenteerd als antwoord op Abdullah Öcalan voor politiek en democratisch werk. Als de democratische politiek vooruitgang boekt en de omstandigheden worden gecreëerd, zullen ook zij deelnemen. Zo niet, dan blijven ze op hun plaats en beschermen ze zichzelf.
Het politieke en sociale werk gaat zowel binnen het land als in het buitenland door. Vandaag zijn we sterker dan in het verleden. De stappen die Abdullah Öcalan heeft gezet, hebben een einde gemaakt aan de politiek die de PKK criminaliseerde en terroriseerde en die een oplossing voor het probleem in de weg stond. Daarom zijn onze resultaten in de afgelopen tien maanden sterk verbeterd. Iedereen moet vertrouwen hebben in zichzelf.
In het kader van de boodschap van Abdullah Öcalan moeten we ons organiseren en structureren op basis van het vrijheidsmanifest, de oproep tot vrede en een democratische samenleving. In het land, in het Midden-Oosten, in alle vier delen van Koerdistan en in het buitenland moeten ons volk en de vrienden van ons volk in deze periode vooruitgang boeken en hun werk organiseren. De toekomst is aan ons; zij is aan degenen die vrede en democratie willen. Of de staat nu stappen onderneemt of niet, wij zullen onze strijd voortzetten. Dit proces biedt ons de kans om te slagen. We moeten vertrouwen hebben in onszelf en ons leiderschap en ons daarop voorbereiden.
U bent al jaren in Europa en volgt ook de Europese publieke opinie. Welke impact had de ceremonie waarbij een groep PKK-guerrillastrijders hun wapens verbrandden op het Europese publiek?
Die was zeer krachtig. De ceremonie op 11 juli was zeer betekenisvol; met vastberadenheid, discipline en geloof toonde zij de hele wereld haar standpunt: wij verbranden wapens. Want vuur is heilig voor het Koerdische volk. Wij verbranden wapens; met andere woorden, wij zijn vastbesloten om vrede en democratie te bereiken.
Dit was een gebeurtenis die evenveel weerklank vond als de boodschap van Abdullah Öcalan over de ontbinding van de PKK en de reactie van de partij daarop. De actie vond weerklank over de hele wereld en leverde zowel onze beweging als Abdullah Öcalan veel prestige op.
Laten we vertrouwen hebben in het leiderschap van Abdullah Öcalan, in zijn kameraden en in de strijd van onze martelaren. De strijd gaat door. De middelen en methoden van de strijd veranderen met de tijd; het werk wordt uitgevoerd in overeenstemming met de omstandigheden en mogelijkheden van het moment. Vandaag hebben we meer dan ooit tevoren de kans om te slagen.
Daarom moet niemand zich laten afleiden door andere vragen; blijf niet hangen bij “Heeft de staat een stap gezet of niet?”. Ieders ogen en oren moeten gericht zijn op Abdullah Öcalan. Wat heeft Abdullah Öcalan gezegd, wat heeft onze beweging gezegd en wat moeten we doen?
Laten we ons niet te veel bezighouden met “Wat heeft de staat gezegd?”, maar ons concentreren op wat we moeten doen. Wat verwacht Abdullah Öcalan van ons, wat verwacht onze beweging van ons en wat moeten we doen? Welke verantwoordelijkheden moeten we nakomen om Abdullah Öcalan te steunen? Laten we op basis daarvan ons werk uitbreiden.
Bron: ANF